Όπως είπε πολύ σωστά ένας φίλος μου : “Ντρέπομαι για τη γενιά των γονιών μας που δεν είχε τη στοιχειώδη λογική για να το καταλάβει. Δεν μπορείς να βγάζεις 100 δραχμές το μήνα και να ξοδεύεις 105. Θα γίνει 1, 2 άντε 3 μήνες. Μετά όμως πρέπει να σταθείς στα πόδια σου, να ξεπληρώσεις και να συνεχίσεις να ζείς με τις δικές σου δυνάμεις. Έστω και πιό φτωχικά, αλλά τίμια με αξιοπρέπεια, με τον ιδρώτα του δικού σου προσώπου, όχι του Γερμανού ή Γάλλου εργαζομένου. Αλλιώς, είσαι υπόδουλος του δανειστή σου.“

Ακόμη και σήμερα όμως αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν αλλάξει ούτε μετανιώνουν για ότι έγινε και ας έχει υποθηκευτεί το μέλλον μας και των παιδιών μας. Τα εγγόνια τους δηλαδή. Πιστεύουν ακόμη στο όραμα του “Τσοβόλα δωστα όλα!” Τα έδωσε και ιδού το αποτέλεσμα. Είναι ανεξάρτητο χρώματος, όλοι μαζί χέρι χέρι μας έφεραν σε αυτή τη κατάσταση.

Εγώ όμως δεν γράφω αυτό το άρθρο για να πω αυτά που ήδη γνωρίζπυμε αλλά για να διαβάσουμε όλοι τι είναι αυτό που περνάει σήμερα από την Βουλή και για ποιο λόγο οι δημοσιογράφοι μιλούν για μία “ιστορική μέρα”.

http://www.scribd.com/doc/58882724/Efarmostikos-nomos-sxolia

Ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά όμως; Στην περίπτωση που ανήκετε σε κάποια ειδικότητα που έχει διεκδικήσει και κατοχυρώσει Συλλογική Σύμβαση, σημαίνει ότι η επιχειρησιακή σύμβαση δεν μπορεί να πέσει κάτω της Συλλογικής εκτός και αν το σωματείο στην επιχείρηση συμφωνήσει με την πρόταση της εταιρείας για τη μείωση.  Δηλαδή όταν υπάρχει σωματείο αυτό διαπραγματεύεται  Αν όμως ανήκετε σε εκείνους που δεν έχουν κάποια τέτοια Συλλογική τότε μπορεί η μείωση με το νόμο να φτάσει τα κατώτατα δηλαδή τα 740€ που λένε όλοι.

Πιο αναλυτικά μπορεί κανένας να ανατρέξει στην Εθνική Γενική Συλλογική η οποία ισχύει ακόμη και σύμφωνα με τη νέα γίνεται από τον Ιούλιο του 2011 αύξηση κατά  ποσοστό ίσο με το ποσοστό της ετήσιας μεταβολής του ευρωπαϊκού πληθωρισμού για το έτος 2010.

Δηλαδή πτυχιούχος με τρία χρόνια εμπειρίας και αγγλικά δικαιούται από τον νόμο γύρω στα 946€ +18% για το πτυχίο +5% για τα αγγλικά = 1163€ περίπου. Α! Μη ξεχνάτε αυτά είναι μικτά. Τα καθαρά ανάλογα με τις κρατήσεις φτάνουν εκεί στα 870€. Αυτά που ακούμε στην τηλεόραση.

Εκεί φτάσαμε στον ιδιωτικό τομέα να κατεβάζουν τους μισθούς στα 870€ και άμεσα από 1/1/2011 ενώ τις όποιες αλλαγές στις ΔΕΚΟ και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα οι θα γίνουν σε μερικούς μήνες ενώ έχουν περάσει μήνες και πόσο θα είναι οι μειώσεις δεν έχει αποσαφηνιστεί και σε ποιους και πότε κτλ.

Γιατί είναι τόσο εύκολο να αλλάζουν τα πάντα για τον ιδιωτικό τομέα και ταυτόχρονα στον δημόσιο που υποτίθεται ότι εκεί είναι και το μεγάλο πρόβλημα της χώρας μας τίποτα δεν αλλάζει. Γιατί στην ουσία δεν έχουν γίνει ακόμη αλλαγές. Έχουν αρχίσει απλά να αφήνουν κόσμο απλήρωτο (κάτι σαν στάση πληρωμών) αλλά οι υψηλόμισθοι δεν αγγίζονται. Τώρα θα μου πεις θα τα πληρώσει όλα μία ομάδα, όχι πρέπει να γίνουν θεμελιώδεις αλλαγές μήπως αλλάξει και η νοοτροπία μας. Εδώ με τόσα που συμβαίνουν γύρω μας κι ακούω ακόμη νέους ανθρώπους να λένε “μήπως να κάνω κι αλλο πτυχίο να μαζέψω επιπλέον μόρια για δημόσιο”. Μα ποιο δημόσιο ρε παιδιά; Αυτό μας έφερε μέχρι εδώ. Μία οικονομία που ζει από το δημόσιο. Τα καταστήματα περιμένουν τους μισθωτούς δημόσιους να δουλέψουν, οι ιδιωτικές εταιρείες περιμένουν διαγωνισμούς προς δημόσιους φορείς για να πουλήσουν προϊόντα ή υπηρεσίες. Πρόσφέρουμε υπηρεσίες και χρήμα σε ένα κύκλο με αφετηρία τα λεφτά από το πουθενά, το άγνωστο. Δεν πουλάμε καθόλου σε εξωγενείς παράγοντες . Μας έχει φάει αυτή η νοοτροπία των τελευταίων 30 ετών. Το κράτος, το δημόσιο. Τϊποτα άλλο. Και αυτοί που μας διοικούν βρήκαν ευκαιρία να εκμεταλλευτούν αυτήν την κατάσταση διογκώνοντας το δημόσιο και το πρόβλημά μας.

Εγώ γνωρίζω τον άντρα μου πολλά χρόνια  από τα οποία τα περισσότερα που είμαστε μαζί δεν είχαμε σχεδόν καμία “αλληλεπίδραση” με τους γονείς μας, μάλιστα οι δικοί μου δεν γνώριζαν καν για τη σχέση μας. (Το ξέρω ότι δεν είναι φυσιολογικό αυτό αλλά αυτό είναι θέμα άλλης συζήτησης)

Τον Απρίλιο του 2009 ανακοινώσαμε στους γονείς μας ότι παντρευόμαστε και τότε πραγματικά άρχισαν οι ζωές μας να αλλάζουν. Από τη στιγμή εκείνη άρχισαν να εκφράζονται απόψεις για όλα, για θέματα που μέχρι τότε δεν συζητούσαμε καν μαζί τους. Μαζί βέβαια με τις απόψεις ξεκίνησαν και  οι κρίσεις με μούτρα, ειρωνείες,  μισόλογα, ατάκες όπως “εγώ δεν υπάρχω πια για σένα”, “τώρα έχεις άλλη οικογένεια”, “εμένα δεν με υπολογίζεις” κοκ. Σταματήσαμε να είμαστε οι δυο μας και γίναμε πολλοί! Πάρα πολλοί όμως.

Μέρες μετά το γάμο μας μάθαμε ότι θα αποκτήσουμε και απόγονο. Μετά το αρχικό σοκ μπήκαμε σε mode προετοιμασίας. Έλα όμως που οι οικογένειες μπήκαν σε mode μεγαλύτερου ανταγωνισμού και μουρμούρας. Πέντε μήνες μετά το γάμο μας έχουμε μπει στη διαδικασία να σκεφτόμαστε που και πως θα μεγαλώσουμε την οικογένειά μας. Από τη μία έχουμε περάσει όλη τη “μαζί” ζωή μας στην Αθήνα από την άλλη όμως καταγόμαστε και οι δύο από την ίδια επαρχιακή πόλη. Η αλήθεια είναι πως μία επαρχιακή πόλη είναι πολύ καλύτερη από την Αθήνα για να μεγαλώσει ένα παιδί. Από την άλλη αρκεί αυτό για να θυσιάσουν οι γονείς τις δουλειές τους και τη ζωή που έχουν χτίσει σε ένα άλλο μέρος για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους στην επαρχία.

Οι παράγοντες που μπαίνουν σε μία τέτοια απόφαση είναι πολλοί. Διανύουμε μία περίοδο κρίσης και ακούμε ότι τα ποσοστά ανεργίας αυξάνονται καθημερινά. Η εγκληματικότητα και η ακρίβεια της Αθήνας επίσης αυξάνονται καθημερινά. Το βασικότερο όμως πρόβλημα νομίζω ότι είναι αν είμαστε διατεθιμένοι μετά από τόσα χρόνια “ελευθερίας” να επιστρέψουμε στο “σπίτι” μας. Δηλαδή πίσω στις οικογένειές μας κάτι το οποίο σημαίνει ότι θα είναι πολύ μεγαλύτερη και υποχρεωτική η “αλληλεπίδραση” μαζί τους.

Νομίζω ότι δεν υπάρχει μεγάλη συνοχή σε αυτά που γράφω απλά έχω προβληματιστεί ιδιαίτερα με τις επιλογές που αναγκαζόμαστε να κάνουμε και το κατά πόσο η δική μας ηρεμία θα πρέπει να έχει ή όχι προτεραιότητα σε αυτές τις επιλογές. Δηλαδή αν είναι να είμαστε διαρκώς πιεσμένοι μόνο και μόνο για να μεγαλώσει το παιδί μας σε μία μικρή πόλη κοντά στους παπούδες του μήπως τελικά το κόστος στη δική του ηρεμία είναι επίσης μεγαλύτερο. Γιατί δεν πρέπει οι γονείς να είναι καλά για να είναι και τα παιδιά. Και όταν ανακατεύονται πολλοί είναι δύσκολο να επιτευχθεί κάτι τέτοιο.

Τι είναι αυτό που κάνει τους γονείς μας να πιστεύουν ότι όταν μας πρήζουν μας κάνουν καλό, ότι περνούν το μήνυμά τους. Τελικά μας αποξενώνουν. Είναι λυπηρό να το λέμε αλλά κάπως έτσι είναι.

Σήμερα τελειώνει η εβδομάδα του Δεκαπενταύγουστου. Για την πόλη της Αθήνας και για όσους έχουν ξεμείνει σε αυτή, η εβδομάδα αυτή είναι τόσο αργή και τόσο σιωπηρή που είναι σχεδόν σαν να σταμάτησαν τα ρολόγια. Κάθε χρόνο από επιλογή μένω στο γραφείο αυτήν την εβδομάδα. Ποιος ο λόγος να τρέχεις σε παραλίες και νησιά μαζί με όλους τους άλλους Αθηναίους και κατοίκους των πόλεων και στις διακοπές σου; Υποτίθεται ότι οι διακοπές είναι αυτό που λέει και η λέξη μία διακοπή από την καθημερινότητα. Οπότε κάνω έτσι δύο φορές διακοπές, μία φεύγοντας από την πόλη νωρίτερα το καλοκαίρι και μία διακοπή από τη ρουτίνα σε μία Αθήνα άδεια.

Ήθελα απλά να σημειώσω μερικές σκέψεις που περνούν από το μυαλό μου τώρα που ετοιμάζομαι να βγω από το παγωμένο μου γραφείο ξανά στην ζεστή Αυγουστιάτικη Αθήνα…….

Επιβεβαιώνουμε τα χειρότερα, ότι μία αρχικά ειρηνική διαμαρτυρία μετατράπηκε σε δολοφονία συνανθρώπων μας. Γιατί;

Δεν έχω καμία πρόθεση να μπω στη διαδικασία ευθυνών σε πολιτικούς χώρους, σε κρατικούς μηχανισμούς. Σε τίποτα τέτοιο. Απλά θέτω το ερώτημα “Πως φτάσαμε να σκοτώνουμε συνειδητά τους συνανθρώπους μας μόνο και μόνο γιατί πήγαν να εργαστούν ή γιατί βρέθηκαν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή;”

Κάποιοι λέγανε ότι δυστυχώς είναι η τύχη κάποιων ανθρώπων. ΌΧΙ δεν είναι η τύχη, είναι μία συνεχιζόμενη ατυχία στην Ελλάδα για τις νέες γενιές των εργαζομένων. Για εκείνους που δεν έχουν έτοιμες θεσούλες, έτοιμα σπίτια και αυτοκίνητα. Η ατυχία για όσων ευελπιστούν ότι δουλεύοντας τίμια, καθημερινά θα καταφέρουν να έχουν μία αξιοπρεπή ζωή. Μία αξιοπρεπή ζωή. Ούτε μεγαλεία, ούτε σπίτια στη Μύκονο, ούτε ακριβά αυτοκίνητα, μόνο τη ζωή τους. Και εμείς τώρα φτάσαμε μετά από την εξάλειψη και της τελευταίας σταγόνας ελπίδας να τους αφαιρέσουμε και τη ζωή.

Δεν είναι μελοδραματισμοί αυτοί. Είναι η αλήθεια. Γιατί στην Ελλάδα δεν θέλουμε να λέμε την αλήθεια αλλά ούτε και να την ακούμε φυσικά. Θέλουμε οι δημοσιογράφοι να μας λένε ψέματα, οι πολιτικοί να μας χαϊδεύουν τα αυτιά, οι γονείς μας να μας ενθαρρύνουν όχι εποικοδομητικά αλλά ουτοπικά. Δεν θέλουμε την αλήθεια και αυτό μας έχει οδηγήσει σε αυτή την εξαθλίωση.

Ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη και τουλάχιστον στον εαυτό μας να επιρρίψουμε το μερίδιο της ευθύνης μας για όσα έχουν συμβεί σε αυτή τη χώρα τα τελευταία 40 χρόνια. Ας πούμε την αλήθεια πρώτα στον εαυτό μας, μόνοι, εκεί που δεν μας ακούει κανένας. Αν το καταφέρουμε αυτό ίσως κάποια μέρα πούμε την αλήθεια και ο ένας στον άλλον.

]]> http://vayiap.wordpress.com/2010/05/06/371/feed/ 0 vayiap mirror http://vayiap.wordpress.com/2010/04/30/%ce%bf-%cf%80%ce%ac%cf%84%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9/ http://vayiap.wordpress.com/2010/04/30/%ce%bf-%cf%80%ce%ac%cf%84%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9/#comments Fri, 30 Apr 2010 10:33:04 +0000 vayiap http://vayiap.wordpress.com/?p=361 Continue reading →]]>

Περνούν οι μέρες, περνούν οι εβδομάδες, περνούν οι μήνες και ακόμη ψάχνουμε εκείνον τον πάτο. Μας λένε ότι τα πράγματα θα αρχίσουν να βελτιώνονται μόλις χτυπήσουμε πάτο. Κατεβαίνουμε, κατεβαίνουμε και εκείνος ο πάτος πουθενά να φανεί. Πόσο χαμηλά θα πέσουμε πια; Τι θα αναγκαστούμε να κάνουμε; Να τα παραδώσουμε όλα ; Ποια όλα δηλαδή που εγώ προσωπικά να παραδώσω δεν έχω τίποτα, μόνο ένα αυτοκίνητο που το μισό ακόμη το χρωστάω στην τράπεζα.

Ας μας πουν τι πρέπει να κάνουμε να ξέρουμε. Αυτή η αναμονή κάθε μέρα, κάθε λεπτό και άλλο σενάριο έχει στραγγίσει την τελευταία σταγόνα ελπίδας από όλους μας. Το μόνο που βλέπεις γύρω σου είναι θλιμμένα πρόσωπα, εκτός βέβαια από εκείνους που μάλλον δεν έχουν καταλάβει ότι είμαστε υπό κατοχή.

Που θα πάνε όλες αυτές οι αλλαγές; Μακάρι να πήγαιναν εκεί που πρέπει, στο να αλλάξουμε νοοτροπία. Αλλά δεν το πιστεύω. Δεν νομίζω ότι ο Έλληνας είναι διατεθιμένος να αλλάξει νοοτροπία. Μόνο όσοι έχουν ζήσει μέρος της ζωής τους έξω καταλαβαίνουν ότι η καθημερινότητα εδώ ΔΕΝ είναι φυσιολογική. Δεν είναι φυσιολογικό να πρέπει να κάνω αγώνα για τα πάντα, για τα προφανή. Να κάνω μία αγορά απλή και να προσπαθεί η εταιρία να με κάνει θύμα. Δεν είναι φυσιολογικό οι υπάλληλοι εταιριών να με προσβάλλουν όταν ζητώ εξυπηρέτηση. Δεν είναι φυσιολογικό να παρανομούμε και να λέμε ότι είμαστε μάγκες. Πως να το κάνουμε δεν είναι φυσιολογικό.

Το φυσιολογικό είναι να έχεις υπηρεσίες που εξυπηρετούν τον πολίτη και δεν μιλάω μόνο για δημόσιες υπηρεσίες μιλάω για τις υπηρεσίες που χρησιμοποιείς κάθε μέρα, τράπεζες, καταστήματα, κούριερ, μεταφορικές, υδραυλικοί, τεχνίτες κτλ. Οι σημερινές “υπηρεσίες” έχουν στόχο την εκμετάλλευση του πολίτη, την ταλαιπωρία του. Φταίμε και εμείς γιατί αν δεν μας εκμεταλλευτούν τους θεωρούμε εμείς θύματα και μάλλον όχι καλούς στη δουλειά τους.

Ο καθένας μας πρέπει να προσπαθήσει να αλλάξει. Μία μικρή αλλαγή από τον καθένα θα φέρει τεράστια αλλαγή στο σύστημα. Και δεν δέχομαι το “να αλλάξουν πρώτα αυτοί που διοικούν και μετά εμείς” γιατί αυτοί που μας διοικούν είναι εικόνα της κοινωνίας που χέρι χέρι δημιουργήσαμε. Εμείς την κάναμε την Ελλάδα να φτάσει στον πάτο. Ναι, μας έκλεψαν, ναι έγινα σκάνδαλα τεραστίων διαστάσεων εις βάρος μας αλλά και εμείς συνεισφέραμε σε αυτό.

Ο ιατρός που κόβει δύο επισκέψεις από το βιβλιάριο υγείας του δημοσίου για μία επίσκεψη, ο υδραυλικός που σου προσφέρει καλύτερη τιμή αν δεν κόψει απόδειξη, ΕΜΕΙΣ που αποδεχόμαστε την προσφορά του, όλοι φταίμε που κινούμαστε με μαύρο χρήμα. Γιατί όλοι οι μισθωτοί παραπονιούνται ότι δεν έχουν άλλα να δηλώσουν τους τα πήραν όλα. Μα πως γίνεται αυτό ρε παιδιά; Πως γίνεται να έχεις εισόδημα 16.000€ το χρόνο και να έχεις δύο διαμερίσματα, τρία αυτοκίνητα, τα παιδιά σου να πηγαίνουν σε ιδιωτικό σχολείο, να κάνεις διακοπές δύο φορές το χρόνο. Πως; Δεν φτάνουν τα λεφτά. ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ.

ΟΛΟΙ φταίμε. Τους πολιτικούς μπορούμε να τους αλλάξουμε μόνο αν αλλάξουμε εμείς πρώτα. Ο ιδιωτικός τομέας στην χώρα μας είναι αρρωστημένος. Θέλει εργαζόμενους – σκλάβους αλλά και εμείς θέλουμε να μη δουλεύουμε και να πληρωνόμαστε. Δεν γίνεται αυτό. Πρέπει και να εργαζόμαστε, να παράγουμε στον χώρο εργασίας και αντίστοιχα από αμοιβόμαστε αξιοπρεπώς. Πρέπει ο ιδιωτικός τομέας να ενισχύει το νεότερο εργατικό δυναμικό. Να προσφέρει συνθήκες να αναπτυχθεί ο εργαζόμενος, όχι να φοβάται ακόμη και όταν κάνει σωστά τη δουλειά του.

Η χώρα μας πρέπει να παράγει και τι καλύτερο να παράγει από ότι υπηρεσίες επιστημονικές, τεχνολογικές, εκπαιδευτικές και πάνω από όλα σωστού και επικοδομητικού τουρισμού. Έχουμε από το υψηλότερα μορφωτικά επίπεδα και από τις πιο όμορφες χώρες. Πρέπει όμως να αλλάξουμε την ποιότητά μας. Τέρμα στην προχειρότητα, στην ακρίβεια, στην Μαγκιά.

Ξέρω ότι ακούγονται ουτοπικά όλα αυτά και ότι κάνω την έξυπνη αλλά ξέρεις τι; Κάποτε στην Αμερική ένας άνθρωπος μίλησε για ένα όνειρο που είχε, δεν φοβήθηκε να το πει και για εκείνους πολλά άλλαξαν. Πρέπει και εμείς να δουλέψουμε για ένα καλύτερο αύριο, όχι να ονειρευτούμε γιατί εδώ πάνω στα σύνεφφα οδηγηθήκαμε στην σημερινή κατάσταση. Πρέπει να πατήσουμε στη Γη και να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας.

Οι κάτοικοι της Ρώμης από ότι μου λέει ο άντρας μου που την είχε επισκεφθεί πριν δέκα χρόνια φαίνεται να έχουν αποκτήσει κυκλοφοριακή συνείδηση αλλά και να έχουν συμμορφωθεί σε βασικές οδηγίες όπως να μη καπνίζουν σε κλειστούς χώρους. Με το που πατούσαμε σε διάβαση πεζών όλοι σταματούσαν, ναι και τα μηχανάκια. Βέβαια και εμείς αποκτήσαμε κυκλοφοριακή συνείδηση αφού δεν περνούσαμε τον δρόμο όπου ναναι όπως κάνουμε στην πατρίδα μας αλλά μόνο από τις διαβάσεις.

Η πόλη έχει μια απίστευτη βιομηχανία τουρισμού. Παντού κιόσκια και μαγαζάκια με φαγητά, καφέδες, αναψυκτικά, παγωτά και άπειρα σουβενίρ. Φαίνεται να έχουν κάνει μάλιστα μία σιωπηλή συμφωνία μεταξύ τους όλοι για τις τιμές αυτών. Μαγνητάκια, αγαλματάκια, γκραβούρες, αφίσες, καρτποστάλ όλα στην ίδια τιμή. Ανά 20 μαγαζιά ίσως πετύχαινες κάποιον που είχε πιο φθηνές τιμές. Το χειρότερο βέβαια ήταν το φαγητό και ποτό (και δεν εννοώ οινοπνευματώδη). Το νερό μπορούσες να το βρεις από 0,50€ σε σούπερ ή μίνι μάρκετ μέχρι 2,50 € σε κιόσκι ή καφέ/μπαρ/πιτσαρία τα 500ml. Το δε αναψυκτικό από 1,00 € μέχρι 3,50€ για το μπουκαλάκι των 500ml. Η μέση πάντως τιμή νερού ήταν 2,00€ και του αναψυκτικού 2,50€. Το φαγητό πολύ μέτριο και μάλιστα απογοητευτικό σε σχέση με άλλες περιοχές της Ιταλίας που έχω επισκεφθεί. Είναι θα μου πεις λογικό αφού για την Ρώμη είναι απλά business και αυτό με τους τουρίστες. Βρήκαμε και παραδοσιακή τρατορία αλλά αντίστοιχα το φαγητό ήταν μέτριο και πολύ ακριβό για το ότι πρόσεφερε.

Η ουσία είναι ότι η Ρώμη είναι μία πόλη μνημείο και οι Ιταλοί έχουν πιάσει το νόημα. Τα έσοδα από τον τουρισμό μόνο στην Αιώνια Πόλη θα έφτανε να τους μειώσει σημαντικά το έλλειμα (που λέει ο λόγος υπερβάλλω λίγο αλλά πραγματικά είναι τρελά τα λεφτά που μαζεύουν) και φυσικά σαν τους γείτονές τους τους Έλληνες επιλεκτικά κόβουν αποδείξεις τα μαγαζιά. Το Βατικανό πάλι πήζει στον κόσμο και στα λεφτά αλλά φυσικά δεν έλειπαν από κάθε παρεκκλήσι εντός του Αγίου Πέτρου αλλά και του Μουσείου το παγκάρι με την επιγραφή OFFERTΕ! Μα τι OFFERTE, δεν σου έδωσα 15€ μόνο για την είσοδο στο Μουσείο!!;;!! Αλλά οι εκκλησίες είναι ίδιες όπου και αν είναι.

Μη ξεχάσετε να αγοράσετε Online τα εισητήρια των μουσείων που θα επισκεφθείτε γιατί υπάρχει ξεχωριστή σειρά (τραγικά μικρότερη) για όσους έχουν ήδη το εισητήριό τους και θα γλυτώσετε έτσι πολλές ώρες αναμονής σε σειρές έξω από το Βατικανό, την Ρωμαϊκή Αγορά και το Κολοσσέο. Όταν χάζευα διαδικτυακά τι θα κάνουμε στη Ρώμη δεν έιχα καταλάβει γιατί πωλούσαν μέσω Internet τα εισητήρια, το κατάλαβα όμως όταν περίμενα μία ώρα και κάτι περιμένοντας να μπω στο Βατικανό και άλλη μία ώρα για την Αγορά.

Τέλικα αξίζει κανείς να την επισκεφθεί. Πραγματικά έχει οικοδομήματα και μνημεία που αλλού στον κόσμο δεν υπάρχουν. Την συνιστώ ανεπιφύλακτα αλλά ετοιμαστείτε για πολλά περιφερειακά έξοδα.

]]> http://vayiap.wordpress.com/2010/04/13/bella-roma/feed/ 0 vayiap P4081298 P4101432 P4091346 http://vayiap.wordpress.com/2010/03/31/%ce%b1%cf%87%cf%87-%ce%b1%cf%85%cf%84%cf%8c-%cf%84%ce%bf-%ce%b4%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%ac%ce%ba%ce%b9/ http://vayiap.wordpress.com/2010/03/31/%ce%b1%cf%87%cf%87-%ce%b1%cf%85%cf%84%cf%8c-%cf%84%ce%bf-%ce%b4%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%ac%ce%ba%ce%b9/#comments Wed, 31 Mar 2010 12:53:06 +0000 vayiap http://vayiap.wordpress.com/?p=346 Continue reading →]]>

Ξυπνάς το πρωί με ένα απαλό πόνο, ένα γαργάλισμα στο λαιμό. Σκέφτεσαι “δεν είναι τίποτα”. Πίνεις τον καφέ σου ζεστό ζεστό και ήδη το έχεις ξεχάσει. Κάπου γύρω στο απογευματάκι επιστρέφει λίγο πιο δυνατά να σου θυμίσει ότι δεν φεύγει τόσο εύκολα. Καθώς νυχτώνει ο πόνος δυναμώνει και από γαργάλισμα έχει μετατραπεί σε γρατζούνισμα. Φτιάχνεις μία ζεστή σουπίτσα, παίρνεις και μία βιταμίνη και προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι θα περάσει…

Έρχεται ξανά το πρωί και όλα γύρω σου σε πονούν… δεν τολμάς να καταπιείς ούτε το σάλιο σου πόσο μάλλον νερό, τα μάτια σου θολώνουν με τον φως του ήλιου ενώ ένα τρέμουλο διαπερνά το κορμί σου καθώς νιώθεις σαν μικρές βελόνες οποιοδήποτε άγγιγμα στο κορμί. Ναι τα κατάφερες είσαι επίσημα άρρωστος!!!

Κάπως έτσι την πάτησα και εγώ πριν δύο εβδομάδες πήγα και στο γραφείο αλλά κάπου εκεί κατάλαβα ότι ο πυρετός δεν είναι ο καλύτερος σύμμαχος στο γραφείο. Επέστρεψα σπίτι και αποφάσισα ότι θα κοιμηθώ μέχρι να μου περάσει. Το αποτέλεσμα; Ο πυρετός να καίει, εγώ να κρυώνω και στο λαιμό να μη περνά ούτε το νερό αφού οι αμυγδαλές έχουν γίνει το μέγεθος μπάλας του πίνγκ πόνγκ. Δύο μέρες μετά πάω στο γιατρό καθώς λέω στον παθολόγο όσα είχα περάσει τις τελευταίες μέρες καταλήγει στο συμπέρασμα οτι αιτία του κακού είναι το αθώο κατά τα άλλα δοντάκι μου. Ναι κι όμως ο φρονημύτης μου είχε αποφασίσει να θυμώσει μαζί μου και προκάλεσε μία ωραιότατη λοίμωξη του αναπνευστικού. Μόλις τελειώσεις την αντιβίωση να χαιρετήσεις και το δόντι…..

Δύο εβδομάδες μετά και τρεις μέρες αφού έχω τελειώσει τη θεραπεία, δεν προλαβαίνω να πω ότι είμαι καλά, πάλι από την αρχή πρήξιμο, τρέμουλο, κούραση. Διάγνωση; Άμεση αφαίρεση δοντιού. Την Δευτέρα πρωί πρωί λοιπόν πήγα στον οδοντίατρο τρέμοντας (τον μισώ τον οδοντίατρο, όχι τον συγκεκριμένα αλλά αυτά που κάνουν, δηλ. όλους). Περίμενα στην καρέκλα, έπεσαν οι πρώτες ενέσεις, δεν έπιασαν, πέσανε οι επόμενες και μετά ξεκίνησε το μαρτύριο. Ότι εργαλείο είχε μέσα στο στόμα μου το έβαλε. Πίεζε από εδώ, ζόριζε από εκεί, ξανατράβαγε από την αρχή, τίποτα το άτιμο. Δεν ήθελε με τίποτα να βγει. Και ο ίδιος μου είπε τι πράγμα είναι αυτό 5 λεπτά 20 λεπτά το πολύ έχει βγει εσένα τίποτα.

Μιάμιση ώρα μετά και εγώ με δάκρυα να κυλούν στο μάγουλα επιτέλους βγήκε!! Δεν μπορούσε όμως να με αφήσει έτσι έμεινε και ένα μέρος μέσα. Όχι δεν γίνεται να τελειώσω μία και έξω, πρέπει να ταλαιπωρηθώ κι άλλο. Τώρα είμαι με πρησμένο μάγουλο, πονάω ενώ δεν μπορώ να φάω και τίποτα.

Τουλάχιστον η όλη ταλαιπωρία βοηθάει στη δίαιτα…………..

Χθες το βράδυ έβγαλα το θερμόμετρο υδραργύρου για να δω αν έχω πυρετό. Αφού μετρήθηκα κάνω την κλασική κίνηση του καρπού για να ρίξω πάλι τον υδράργυρο και όπως κατευθύνεται προς τα κάτω το χέρι χτυπάει η άκρη του θερμόμετρου πάνω στο φερμουάρ του φούτερ που ήταν ακουμπισμένο πάνω στο πάπλωμα του κρεβατιού. Πραγματικά και στόχο αν είχα βάλει δεν θα είχα καταφέρει να το πετύχω. Το αποτέλεσμα ήταν να σπάσει το θερμόμετρο και να χυθεί ο υδράργυρος. Κοιτάω πάνω στο κρεβάτι και βλέπω μια μεγάλη ασημένια σταγόνα. Ξέρω ότι δεν πρέπει να τη πιάσω αλλά και τι θα τη κάνω; Παίρνω ένα χάρτινο κουτάκι και την κυλάω μέσα, παρατηρώ ότι το πάπλωμα είναι γεμάτο σταγονίδια. Τώρα;

Να μη τα πολυλογώ μάζεψα όσες σταγόνες μπορούσα τις συγκέντρωσα σε μία σκούλα και τις άφησα στη κουζίνα. Τώρα το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει κάτι να το κάνουμε. Έψαξα στο διαδίκτυο και δεν πρέπει να πεταχθεί ούτε στα σκουπίδια ούτε στην ανακύκλωση. Θέλει ειδική ανακύκλωση των τοξικών ουσιών. Στο εξωτερικό έχουν ειδικούς κάδους για τέτοια είδη σε φαρμακεία και νοσοκομεία. Εγώ εδώ τι θα το κάνω;

Θέλω να δώσω μερικές οδηγίες σε όποιον πάθει κάτι ανάλογο.

• Δεν ακουμπάμε τον υδράργυρο με γυμνά χέρια
• Δεν χρησιμοποιούμε ηλεκτρική σκούπα (ούτε συμβατική) να τον μαζέψουμε γιατί η αύξηση της θερμοκρασίας του θα τον διαλύσει και μέρος θα εξατμιστεί. Σε αέρια μορφή είναι πολύ πιο εύκολο σταγονίδια να εισέρθουν από τις κοιλότητες του ανθρώπινου σώματος (αυτιά, μύτη κτλ.).
• Δεν τον πετάμε σε ανακύκλωση ή σκουπίδια

Περισσότερες οδηγίες θα βρείτε εδώ.

Θα δοκιμάσω κάποιο νοσοκομείο να το πετάξω αλλά κάτι μου λέει ότι θα με κοιτάξουν σαν εξωγήινη όταν τους το πω.

Έχω πάει 12 χρόνια στο σχολείο, 5 χρόνια στο Πολυτεχνείο, 2 χρόνια σε MSc και 3 χρόνια δουλεύω. Υπάρχουν μέρες όμως που μπορείς να νιώσεις πολύ χαζός. Είναι θέλεις ο τρόπος που σε κοιτούν καμιά φορά, είναι κάτι που ρωτάς, κάτι που φοράς; Οτιδήποτε μπορεί να είναι αυτό το μικρό κάτι που σου ισοπεδώνει το εγώ.

Εγώ λοιπόν με χρόνια εκπαίδευσης και εμπειρίας σε τεχνολογία, ηλεκτρονικά, υπολογιστές, υλικά, λέιζερ… μία φωτοτυπία μου είπαν να βγάλω και δεν τα κατάφερα. Γιατί; Γιατί δεν γνωρίζω το μηχάνημα. Και τι να κάνω; Να πάρω την πρωτοβουλία να το διαλύσω;

Ανεβάζω το σκέπασμα, δεν αντιδρά.

Πατάω το κουμπί της φωτοτυπίας, δεν αντιδρά.

Πατάω την ενεργοποίηση, δεν αντιδρά.

Το μόνο που συμβαίνει είναι ένα πράσινο φωτάκι με κοιτάζει, μάλλον με χλευάζει. Αυτό το μικρό πράσινο φωτάκι νομίζει ότι ξέρει περισσότερα από μένα! Νομίζει ότι ξέρει εμένα.

Τι να του κάνω ; Πως να εξιλεωθώ; Πως, που έριξα τα μούτρα μου και είπα “δεν τα κατάφερα”. Ναι, δεν κατάφερα να βγάλω μία φωτοτυπία γιατί το μηχάνημα ήθελε να δείξει υπεροχή σε μένα…….Το πράσινο φωτάκι ήθελε σήμερα να νικήσει.