Συναχι

Ο γλυκος γιος μου επεσρεψε απο επταημερες διακοπες στις γιαγιαδες του την Δευτερα. Περασε τελεια αλλα μου ηρθε ετοιμος για γριπη! Κλασικα μπουκωματα, αφαγια και πολυ γκρινια.
Την Τεταρτη αφου εγινε Ομηρικος καβγας για να φαει (5 κουταλιες τραχανα) αρχισε να πνιγεται με τη μυξα του και να τα…. Πανω στο καινουργιο μας χαλι δυο λιμνουλες μυξα με τραχανα.

Οπως εμαθα οταν απεκτησα παιδι το σωμα μας εχει εναν αμυντικο μηχανισμο εναντιον της μυξας οπου οταν την καταπινει συνεχεια το παιδακι και πεφτει μεσα στο στομαχι καποια στιγμη αυτο τη βγαζει εξου και ο διαφανης εμετος!

Αφου κατησυχασα τον ζουζουνακο μου επιχειρησα να μαζεψω το χαμο. Οσο και αν καθαρισα η ξυνιλα δεν εφευγε. Την αλλη μερα το πρωι θυμηθηκα μια συνταγη που ειχα βρει στο pinterest για σπτικο febreeze.

Ενταξει δεν εχω λογια,
1/2 ποτηρι λευκο ξυδι
1/2 ποτηρι φιλτραρισμενο νερο
1/4 ποτηρι οποιο μαλακτικο σας αρεσει.
Μη το φοβαστε και το συμπυκνωμενο.
Ανακατευεις σε μπουκαλι με σπρει και ψεκαζεις εκει πουμ μυριζει.

Οι μυρωδιες εξαφανιζονται!!!

Growing pains … Take 2

Το να μεγαλωνεις παιδια δεν ειναι ευκολο. Καθημερινα μας δοκιμαζουν. Εχω πιασει τον εαυτο μου να μη πιστευω ποσο μακρια μας πανε.
Αναμεσα στις χαρες και αγαπησιαρικες στιγμες ξεπεταγονται ξαφνικα ξεσπασματα που πραγματικα δεν καταλαβαινεις απο που πηγαζουν. Αφορμη γινεται μια λεξη ή μια μικρη αλλαγη σε αυτο που συμβαινει εκεινη τη στιγμη και ετσι πριν το καταλαβεις εχεις το μικρο σου πλασματακι να μεταμορφωνεται σε εξαγριωμενο και εκτος εαυτου παιδι.
Μα πως τα καταφερνουν; Πραγματικα με πιανει ιλλιγγος οταν συλλογιζομαι αυτα τα αποτομα σκαμπανεβατα.

Ετσι, εκει που δεν μπορεις να το συγκρατησεις μη κανει κανενα κακο στον εαυτο του μεσα στον πανικο του, κλεινει ο διακοπτης και το αγγελουδι σου σε κοιταει μεσα στα ματια ενω με αναφιλητα ψαχνει να βρει τι συνεβει.

Εσυ μετα ο γονιος εχεις μεινει εκει να αναρωτιεσαι τι ειναι αυτο το τοσο λαθος που κανεις.

Δεν ξερω αν υπαρχει απαντηση

Friday night

It is odd how you sometimes feel dissappointed and dissoriented without an apparent reason. I guess its not really odd, its just frustrating. When you’re young you dream and that’s a good thing. You look at your parents life and, most of the time think I won’t become the same. While getting older you fight and struggle to differ but at some point it just doesn’t seem to matter how much you wanted or worked for it, its just gone.

At that point when its lost you either accept it or fight the reality. Through accepting that you dreams were probably not realistic you have a chance to aim for something more practical. What is that though?

Εφαρμοστικός Νόμος

Έχω να γράψω στο ιστολόγιο από το Δεκέμβριο του 2010. Από τότε έχουν αλλάξει πολλά στη ζωή μου. Με τον άντρα μου αποκτήσαμε ένα μικρό αγοράκι, γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2011. Από την ημέρα εκείνη η αλήθεια είναι πως αν και στην αρχή προσπαθούσα να παρακολουθώ τι γίνεται στη χώρα μας, η απογοήτευση για την συνεχώς βυθιζόμενη κατάστασή της με οδήγησε στο να αποφεύγω να ενημερώνομαι καθημερινά. Ποια ενημέρωση δηλαδή; Μας βομβαρδίζουν από όλες τις πλευρές προβάλλοντας τις πληροφορίες  που τους συμφέρει ώστε να χάνουμε την ουσία. Και ποια είναι η ουσία; Ότι η Ελλάδα μας έφτασε να «ξεπουλάει» ότι έχει μόνο και μόνο για να ξεχρεσουμε την κατάχρηση των προηγούμενων με πρωτοστάτες την γενιά των γονιών μας, της περίφημης γενιάς του Πολυτεχνείου που απλά χαλούσαν περισσότερα από ότι έβγαζαν και τους εκλεγμένους τους πολιτικούς που βρήκαν ανοιχτό πεδίο ατελείωτης αρπαγής.

Όπως είπε πολύ σωστά ένας φίλος μου : «Ντρέπομαι για τη γενιά των γονιών μας που δεν είχε τη στοιχειώδη λογική για να το καταλάβει. Δεν μπορείς να βγάζεις 100 δραχμές το μήνα και να ξοδεύεις 105. Θα γίνει 1, 2 άντε 3 μήνες. Μετά όμως πρέπει να σταθείς στα πόδια σου, να ξεπληρώσεις και να συνεχίσεις να ζείς με τις δικές σου δυνάμεις. Έστω και πιό φτωχικά, αλλά τίμια με αξιοπρέπεια, με τον ιδρώτα του δικού σου προσώπου, όχι του Γερμανού ή Γάλλου εργαζομένου. Αλλιώς, είσαι υπόδουλος του δανειστή σου.«

Ακόμη και σήμερα όμως αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν αλλάξει ούτε μετανιώνουν για ότι έγινε και ας έχει υποθηκευτεί το μέλλον μας και των παιδιών μας. Τα εγγόνια τους δηλαδή. Πιστεύουν ακόμη στο όραμα του «Τσοβόλα δωστα όλα!» Τα έδωσε και ιδού το αποτέλεσμα. Είναι ανεξάρτητο χρώματος, όλοι μαζί χέρι χέρι μας έφεραν σε αυτή τη κατάσταση.

Εγώ όμως δεν γράφω αυτό το άρθρο για να πω αυτά που ήδη γνωρίζπυμε αλλά για να διαβάσουμε όλοι τι είναι αυτό που περνάει σήμερα από την Βουλή και για ποιο λόγο οι δημοσιογράφοι μιλούν για μία «ιστορική μέρα».

Ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του.

Πολυνομοσχέδιο

Χθες ψηφίστηκε επί της αρχής το νέο πολυνομοσχέδιο για τα εργασιακά. Ήρθε η στιγμή που έβαλαν χέρι και στον ιδιωτικό τομέα! Ο νέος νόμος δίνει τη δυνατότητα σε εταιρίες να μειώσουν υτους μισθούς των υπαλλήλων σύμφωνα με νέες συμβάσεις επιχειρησιακές. Μάλιστα οι επιχειρησιακές συμβάσεις θα υπερισχύουν των κλαδικών. Το κατώτερο όριο που ορίζει ο νόμος είναι η Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση της ΓΣΕΕ. Δηλαδή ο καθένας μας θα κάνει μία συμφωνία με την εταιρεία; Μα και μέχρι τώρα αυτό δεν γινόταν;  Μάλλον όχι.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά όμως; Στην περίπτωση που ανήκετε σε κάποια ειδικότητα που έχει διεκδικήσει και κατοχυρώσει Συλλογική Σύμβαση, σημαίνει ότι η επιχειρησιακή σύμβαση δεν μπορεί να πέσει κάτω της Συλλογικής εκτός και αν το σωματείο στην επιχείρηση συμφωνήσει με την πρόταση της εταιρείας για τη μείωση.  Δηλαδή όταν υπάρχει σωματείο αυτό διαπραγματεύεται  Αν όμως ανήκετε σε εκείνους που δεν έχουν κάποια τέτοια Συλλογική τότε μπορεί η μείωση με το νόμο να φτάσει τα κατώτατα δηλαδή τα 740€ που λένε όλοι.

Πιο αναλυτικά μπορεί κανένας να ανατρέξει στην Εθνική Γενική Συλλογική η οποία ισχύει ακόμη και σύμφωνα με τη νέα γίνεται από τον Ιούλιο του 2011 αύξηση κατά  ποσοστό ίσο με το ποσοστό της ετήσιας μεταβολής του ευρωπαϊκού πληθωρισμού για το έτος 2010.

Δηλαδή πτυχιούχος με τρία χρόνια εμπειρίας και αγγλικά δικαιούται από τον νόμο γύρω στα 946€ +18% για το πτυχίο +5% για τα αγγλικά = 1163€ περίπου. Α! Μη ξεχνάτε αυτά είναι μικτά. Τα καθαρά ανάλογα με τις κρατήσεις φτάνουν εκεί στα 870€. Αυτά που ακούμε στην τηλεόραση.

Εκεί φτάσαμε στον ιδιωτικό τομέα να κατεβάζουν τους μισθούς στα 870€ και άμεσα από 1/1/2011 ενώ τις όποιες αλλαγές στις ΔΕΚΟ και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα οι θα γίνουν σε μερικούς μήνες ενώ έχουν περάσει μήνες και πόσο θα είναι οι μειώσεις δεν έχει αποσαφηνιστεί και σε ποιους και πότε κτλ.

Γιατί είναι τόσο εύκολο να αλλάζουν τα πάντα για τον ιδιωτικό τομέα και ταυτόχρονα στον δημόσιο που υποτίθεται ότι εκεί είναι και το μεγάλο πρόβλημα της χώρας μας τίποτα δεν αλλάζει. Γιατί στην ουσία δεν έχουν γίνει ακόμη αλλαγές. Έχουν αρχίσει απλά να αφήνουν κόσμο απλήρωτο (κάτι σαν στάση πληρωμών) αλλά οι υψηλόμισθοι δεν αγγίζονται. Τώρα θα μου πεις θα τα πληρώσει όλα μία ομάδα, όχι πρέπει να γίνουν θεμελιώδεις αλλαγές μήπως αλλάξει και η νοοτροπία μας. Εδώ με τόσα που συμβαίνουν γύρω μας κι ακούω ακόμη νέους ανθρώπους να λένε «μήπως να κάνω κι αλλο πτυχίο να μαζέψω επιπλέον μόρια για δημόσιο». Μα ποιο δημόσιο ρε παιδιά; Αυτό μας έφερε μέχρι εδώ. Μία οικονομία που ζει από το δημόσιο. Τα καταστήματα περιμένουν τους μισθωτούς δημόσιους να δουλέψουν, οι ιδιωτικές εταιρείες περιμένουν διαγωνισμούς προς δημόσιους φορείς για να πουλήσουν προϊόντα ή υπηρεσίες. Πρόσφέρουμε υπηρεσίες και χρήμα σε ένα κύκλο με αφετηρία τα λεφτά από το πουθενά, το άγνωστο. Δεν πουλάμε καθόλου σε εξωγενείς παράγοντες . Μας έχει φάει αυτή η νοοτροπία των τελευταίων 30 ετών. Το κράτος, το δημόσιο. Τϊποτα άλλο. Και αυτοί που μας διοικούν βρήκαν ευκαιρία να εκμεταλλευτούν αυτήν την κατάσταση διογκώνοντας το δημόσιο και το πρόβλημά μας.

Growing Pains

Νομίζω ότι έχω ξαναγράψει για τους γονείς και τις οικογένειες που νομίζουν ότι σε βοηθούν και το μόνο που κάνουν είναι να σου δημιουργούν παραπάνω προβλήματα.

Εγώ γνωρίζω τον άντρα μου πολλά χρόνια  από τα οποία τα περισσότερα που είμαστε μαζί δεν είχαμε σχεδόν καμία «αλληλεπίδραση» με τους γονείς μας, μάλιστα οι δικοί μου δεν γνώριζαν καν για τη σχέση μας. (Το ξέρω ότι δεν είναι φυσιολογικό αυτό αλλά αυτό είναι θέμα άλλης συζήτησης)

Τον Απρίλιο του 2009 ανακοινώσαμε στους γονείς μας ότι παντρευόμαστε και τότε πραγματικά άρχισαν οι ζωές μας να αλλάζουν. Από τη στιγμή εκείνη άρχισαν να εκφράζονται απόψεις για όλα, για θέματα που μέχρι τότε δεν συζητούσαμε καν μαζί τους. Μαζί βέβαια με τις απόψεις ξεκίνησαν και  οι κρίσεις με μούτρα, ειρωνείες,  μισόλογα, ατάκες όπως «εγώ δεν υπάρχω πια για σένα», «τώρα έχεις άλλη οικογένεια», «εμένα δεν με υπολογίζεις» κοκ. Σταματήσαμε να είμαστε οι δυο μας και γίναμε πολλοί! Πάρα πολλοί όμως.

Μέρες μετά το γάμο μας μάθαμε ότι θα αποκτήσουμε και απόγονο. Μετά το αρχικό σοκ μπήκαμε σε mode προετοιμασίας. Έλα όμως που οι οικογένειες μπήκαν σε mode μεγαλύτερου ανταγωνισμού και μουρμούρας. Πέντε μήνες μετά το γάμο μας έχουμε μπει στη διαδικασία να σκεφτόμαστε που και πως θα μεγαλώσουμε την οικογένειά μας. Από τη μία έχουμε περάσει όλη τη «μαζί» ζωή μας στην Αθήνα από την άλλη όμως καταγόμαστε και οι δύο από την ίδια επαρχιακή πόλη. Η αλήθεια είναι πως μία επαρχιακή πόλη είναι πολύ καλύτερη από την Αθήνα για να μεγαλώσει ένα παιδί. Από την άλλη αρκεί αυτό για να θυσιάσουν οι γονείς τις δουλειές τους και τη ζωή που έχουν χτίσει σε ένα άλλο μέρος για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους στην επαρχία.

Οι παράγοντες που μπαίνουν σε μία τέτοια απόφαση είναι πολλοί. Διανύουμε μία περίοδο κρίσης και ακούμε ότι τα ποσοστά ανεργίας αυξάνονται καθημερινά. Η εγκληματικότητα και η ακρίβεια της Αθήνας επίσης αυξάνονται καθημερινά. Το βασικότερο όμως πρόβλημα νομίζω ότι είναι αν είμαστε διατεθιμένοι μετά από τόσα χρόνια «ελευθερίας» να επιστρέψουμε στο «σπίτι» μας. Δηλαδή πίσω στις οικογένειές μας κάτι το οποίο σημαίνει ότι θα είναι πολύ μεγαλύτερη και υποχρεωτική η «αλληλεπίδραση» μαζί τους.

Νομίζω ότι δεν υπάρχει μεγάλη συνοχή σε αυτά που γράφω απλά έχω προβληματιστεί ιδιαίτερα με τις επιλογές που αναγκαζόμαστε να κάνουμε και το κατά πόσο η δική μας ηρεμία θα πρέπει να έχει ή όχι προτεραιότητα σε αυτές τις επιλογές. Δηλαδή αν είναι να είμαστε διαρκώς πιεσμένοι μόνο και μόνο για να μεγαλώσει το παιδί μας σε μία μικρή πόλη κοντά στους παπούδες του μήπως τελικά το κόστος στη δική του ηρεμία είναι επίσης μεγαλύτερο. Γιατί δεν πρέπει οι γονείς να είναι καλά για να είναι και τα παιδιά. Και όταν ανακατεύονται πολλοί είναι δύσκολο να επιτευχθεί κάτι τέτοιο.

Τι είναι αυτό που κάνει τους γονείς μας να πιστεύουν ότι όταν μας πρήζουν μας κάνουν καλό, ότι περνούν το μήνυμά τους. Τελικά μας αποξενώνουν. Είναι λυπηρό να το λέμε αλλά κάπως έτσι είναι.