Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα

Μέχρι που και πότε πρέπει τα παιδιά να πληρώνουν τα λάθη των γονιών τους; Μέχρι που φτάνει η υποχρέωση του παιδιού απέναντι στον γονιό και με τι μορφή πρέπει να ξεπληρώνεται η ανατροφή και διαπαιδαγώγηση από την οικογένεια; Πως επηρεάζεται η συνέχεια της ζωής ενός ατόμου από τα λάθη και τις επιλογές των γονιών τους; Που τους βοηθάει και που τους γίνεται εμπόδιο; Αυτά είναι ερωτήματα που προκύπτουν μετά από γεγονότα που συμβαίνουν στο στενό μου οικογενειακό κύκλο.

Τι ψάχνω με αυτό το Post ; Ουσιαστικά τίποτα απλά θέτω στο άπειρο χώρο του διαδικτύου τις ανησυχίες μου. Ισχύει αυτό που λένε ότι τους φίλους σου τους διαλέγεις ενώ την οικογένειά σου όχι. Εγώ λοιπόν δεν διάλεξα την οικογένειά μου και ούτε θα ήθελα να την αλλάξω, σαν πρόσωπα, θα ήθελα όμως να ήταν διαφορετικοί και να είχαν πάρει αποφάσεις με μεγαλύτερη σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Ξέρετε γιατί πρέπει τελικά να είμαστε υπεύθυνοι άνθρωποι, όχι για τον εαυτό μας αλλά για τις γενιές που θα μας ακολουθήσουν. Είναι αυτό που λένε στο χωριό του Γιάννη, your legacy. Τι legacy αφήνουν οι γονείς μας στα παιδιά τους και τα εγγόνια τους; Τι εφόδια τους δίνουν στο ξεκίνημα της ενήλικης ζωής τους;

Τελικά, αυτά που έλεγε η Γιαγιά μας αλλά και η Μητέρα μας ήταν αλήθεια.

«Τι θα πει ο κόσμος;»

Μεγάλη κουβέντα. Ξέρετε εμείς οι νέοι πάντα απαντάμε «Ο κόσμος να κοιτάξει τη δουλειά του.». Η ζωή τελικά αποδεικνύει ότι δεν είναι έτσι και ότι οι γεροντότεροι ξέρουν γιατί το λένε μόνο που ξέχασαν πολλές φορές να το τηρήσουν όταν ήταν η δική τους σειρά και τελικά ο κόσμος λέει πολλά και δεν το πιστεύεις όταν τα ακούς. Τι εννοώ.

Ας αφήσουμε τα χρόνια της εφηβείας που δικαιολογούνται πολλά πράγματα λόγω ηλικίας. Περνάμε κατευθείαν στην ενήλικη ζωή του ανθρώπου. Έχεις πλέον αναπτυχθεί σε ένα αυτόνομο αν όχι ανεξάρτητα άτομο και ζεις τη ζωή σου όπως κρίνεις καλύτερα. Έχεις μία πιο ρεαλιστική αντίληψη για την οικογένειά σου, δεν πιστεύεις πια ότι ο πατέρας σου είναι ήρωας όπως όταν ήσουν 5 ετών, ούτε ότι η μητέρα σου είναι παντοδύναμη και παντογνώστης – αν και η ίδια συνεχίζει να νομίζει ότι είναι. Τι συμβαίνει όταν από το πουθενά έρχονται και σε στοιχειώνουν τα λάθη των γονιών σου, λάθη τα οποία πίστευες ότι μόνο εσύ γνώριζες; Τι γίνεται όταν οι καλύτεροι φίλοι σου άκουσαν «τον κόσμο» να λέει πράγματα για τους γονείς σου που σε εκθέτουν αλλά και πιθανότατα σε μειώνουν χωρίς καν να φταις; Θα μου πεις οι φίλοι σου σε αγαπούν για σένα όχι για τον πατέρα σου αλλά όταν θέλεις να κάνεις οικογένεια και τυχαίνει να είστε από τον ίδιο τόπο, τι γίνεται όταν η οικογένεια του συντρόφου σου έχει ακούσει από «τον κόσμο» πράγματα άλλα αλήθεια και άλλα όχι; Τι κάνεις; Προσπαθείς να υπερασπιστείς τον εαυτό σου; Δεν δίνεις σημασία και αφιερώνεις την ενέργειά σου στην νέα οικογένεια που αρχίζεις; Τι;

Γιατί ενώ εγώ είμαι εντάξει με τον εαυτό μου αλλά και με κοινωνικό μου περίγυρο να στοιχειώνομαι από τις αμαρτίες των γονιών μου; Πραγματικά σήμερα έχω προβληματιστεί πολύ με αυτό το θέμα και δεν φαίνεται να βρίσκω απάντηση ή έστω και μία διέξοδο από την πίεση «του κόσμου».

Advertisements

2 thoughts on “Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα

  1. Προσωπικά, το βλέπω ως κάτι δεδομένο. Όλοι αντιμετωπίζουν αυτό που περιγράφεις, τουλάχιστον δεν ξέρω κάποιον που να μην το αντιμετωπίζει. Μάλιστα, θα έλεγα ότι εσύ είσαι από τις τυχερές, αφού είσαι εντάξει με τον εαυτό σου και με τον περίγυρό σου… Οι περισσότεροι πολεμούν για τα δύο τελευταία. Άσε που πιστεύω ότι και οι δικές μας αμαρτίες θα παιδεύουν την επόμενη γενιά. Θέλω να καταλήξω στο ότι είναι ένα πρόβλημα που δεν αξίζει να αναλωθεί κανείς, γιατί δεν λύνεται, και είναι μέσα στη ροή της ζωής (για την δική μου περίπτωση μιλάω πάντα)..

  2. Κατά τη γνώμη μου δεν θα πρέπει να εστιάσουμε στο ότι συμβαίνει και ότι ενδεχομένως γίνεται κατ’ επανάληψη, αλλά στο ποια πρέπει να είναι η στάση μας – ως τέκνα – απέναντι στους γονείς μας.
    Έτσι λοιπόν, πρέπει να διακρίνουμε κάτι ιδιαίτερα βασικό: άλλο να αγαπάς και να τιμάς τους γονείς σου και άλλο να δέχεσαι – εν γνώση σου – ότι καθαρά – ξεκάθαρα σε εκμεταλλεύονται.
    Με απλά λόγια, αν οι γονείς μου έκαναν λάθη, επειδή ακριβώς με μεγάλωσαν (και κανονικά το θέμα εδώ επιδέχεται περαιτέρω ανάλυση) εγώ θα τους βοηθήσουν να τα ξεπεράσουν, θα σταθώ πλάι τους. Όμως, εάν οι γονείς μου κάνουν επανειλημμένως σφάλματα (που έχουν έμμεσε και/ή άμεση επίδραση σε εμένα), εγώ σαν καλό παιδί τους βοηθώ και πάλι από την αρχή, τότε μιλάμε για εκμετάλλευση, κοροϊδία και εκεί ΔΕΝ θα πρέπει να μείνουμε στην σχέση αίματος.
    Το ξέρω, πιθανόν να ακούγομαι ως άτομο που δεν σέβομαι και δεν τιμώ ούτε τους γονείς μου, αλλά ούτε και τη σχέση γονιού – τέκνου, αλλά πιστέψτε με δεν είναι έτσι.
    Κλείνοντας θα ήθελα να χρησιμοποιήσω το απόφθεγμα της συζήτησής μου με τον αγαπητό φίλο μου Γιάννη : Το ότι κάνεις ένα παιδί, δεν σημαίνει ότι γίνεσαι και (σωστός) γονέας.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s