Lost Dreams

Χθες μιλούσα με μία πολύ αγαπητή μου φίλη που τυχαίνει να είναι και φοβερό μυαλό. Την περίοδο αυτή ολοκλήρωσε μία πιστοποίηση, δύσκολη και απαιτητική και βρίσκεται τώρα στο σταυροδρόμι : επιστρέφω στην δουλειά που είχα ή ξεκινάω κάτι καινούργιο στη ζωή μου με σκοπό να εκμεταλλευτώ τους μέχρι τώρα κόπους μου;

Μέσα από την κουβέντα που είχα μαζί της και την αναζήτηση που κάνει μέσα της θυμήθηκα τις δικές μου «αναζητήσεις» που έχω αφήσει κάπου βαθιά στην καρδιά μου ξεχασμένες. Θα παραδεχτώ ότι με πλημμύρισε μία απογοήτευση για το που οδήγησα την ζωή μου και το πώς απαρνήθηκα τα όνειρα και τις προσδοκίες που είχα για τον εαυτό μου. Δεν μπαίνω σε διαδικασία μιζέριας και γκρίνιας αλλά προσπαθώ να καταλάβω που έκανα το λάθος βήμα και τι μπορώ να κάνω ώστε να το διορθώσω.

Ήμουν σίγουρη ότι θα έχω μία καλή δουλειά με λεφτά αρκετά να ζω χωρίς άγχος (μη με περάσετε για ονειροπαρμένη εννοώ να μπορώ να συντηρήσω τον εαυτό μου – σπίτι και αυτοκίνητο). Όταν μπήκα στην «βιοπάλη» κατάλαβα ότι πρέπει κάτι από όλα να τα θυσιάσω. Σε πρώτη φάση δέχτηκα όσα λεφτά και να είναι ώστε να κάνω μία αρχή. Το αποτέλεσμα ήταν να απασχοληθώ ένα χρόνο κάπου που δεν μου πρόσφερε καμία γνώση η εμπειρία και να καταλήξω με ένα βιογραφικό να μην έχει αλλάξει ουσιαστικά καθόλου. Ά και χωρίς να μένω μόνη ή να έχω αυτοκίνητο.

Τώρα βρίσκομαι στην επόμενη θέση, και δεν είμαι αχάριστη, είναι καλύτερο από όλες τις άλλες που είχα βρει και γι’ αυτό είμαι καθημερινά ευγνώμων. Εδώ μπαίνει η συζήτηση με την φίλη μου. Ποιο είναι το κριτήριο που έχει βάλει για να πάρει την απόφασή της; Απλό. Θα επιλέξει αυτό που θα την βοηθήσει ή θα την οδηγήσει στο να κάνει κάτι στην ζωή της για το οποίο κάθε μέρα θα ξυπνάει και θα λέει η δουλειά μου αξίζει για μένα. Είναι αυτό για το οποίο αγωνίστηκα. Έχω κάτι που μου ταιριάζει και με ευχαριστεί.

Εγώ λοιπόν τι έχω κάνει; Τίποτα από όλα αυτά που έχει θέσει για την απόφασή της. Πως λοιπόν έφτασα εδώ; Τι απέγιναν τα όνειρα και η ελπίδα για μία καλύτερη ζωή. Σπούδασα 7 χρόνια (μαζί με το ΜΔΕ) για να δαχτυλογραφώ κείμενα και να κάνω μεταφράσεις; Που είναι η πρόκληση; Η εξέλιξη; Δηλαδή τελικά δεν θυσίασα ένα από τα όνειρα, τα θυσίασα όλα.

Το μόνο επίτευγμά μου είναι η σχέση μου με τον άντρα μου (όσο μελό και αν ακούγεται αυτό). Αλήθεια. Και με πνίγει η απογοήτευση με τον εαυτό μου, το πόσο έχω συμβιβαστεί και το πόσο τα σχέδια που δρομολογώ φαίνεται να είναι δυνατά μόνο με επιπλέον συμβιβασμό. Φοβάμαι επίσης ότι τελικά και αυτός θα απογοητευτει με το πόσο μακριά είμαι από εκείνη που πρωτογνώρισε. Δηλαδή όσο περνούν τα χρόνια τόσο εκείνα τα όνειρα και εκείνος ο άνθρωπος που ήθελα να γίνω θάβεται όλο και πιο βαθιά μέχρι κάποια στιγμή δεν θα υπάρχει πια.

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s