Ζωή…

Ξυπνάω το πρωί και νυσταγμένη κάνω ένα ντουζ. Με μάτια που καίνε λιγάκι ψάχνω κάτι να φορέσω, πασχίζοντας να θυμηθούμε πότε ήταν η τελευταία φορά που το έβαλα (μη φορέσουμε πάλι τα ίδια) βάζω σε μία κούπα τον καφέ που έφτιαξα πριν μπω στο μπάνιο και ψάχνω τα παπούτσια μου. Ο καφές ζεστός γαργαλάει το λαιμό μου και κυλάει μεταφέροντας τη ζεστασία του. Ξαφνικά είναι τα πράγματα λίγο πιο υποφερτά. Αφού βάλω και το απαραίτητο μακιγιάζ (είναι πρωί για τίποτα φοβερό λίγο ρουζ και μάσκαρα και έξω από την πόρτα) παίρνω τα κλειδιά μου και κατευθύνομαι προς το αμάξι.

Ανοίγωντας την πόρτα της πολυκατοικίας χτυπάει ο πρώτος κρύος αέρας της ημέρας το πρόσωπό μου και όλα γίνονται λίγο πιο διαυγή. Βάζω μπρος το αμάξι και το χαμηλό γουργουρητό της μηχανής μου ηρεμεί λίγο το μυαλο πριν ξεκινήσω για τους φρενήρεις δρόμους της Αθήνας.

Στα αυτιά μου ηχούν κόρνες και φρεναρίζματα ενώ στο βάθος ακούγεται η σφυρίχτρα του τροχονόμου που μας κάνει νόημα να περάσουμε το κατά τα άλλα κόκκινο φανάρι. Παίρνοντας την τελευταία στροφή σαρώνω την περιοχή για την πολυπόθητη θέση στάθμευσης κοντά στην είσοδο γιατί έχει κρύο σήμερα. Επιτέλους να τη λίγο πιο μπροστά στα δεξιά, ανάβω αλάρμ και ξεκινώ με όπισθεν να τοποθετήσω και εγώ στρατιωτάκι το αμαξάκι μου στη σειρά με τα άλλα.

Ξαναβγαίνω στο κρύο της κατά τα άλλα γλυκιάς ημέρας και κατευθύνομαι προς την είσοδο του κτηρίου. Εκεί με χαιρετά η ασφάλεια του κτηρίου και εγώ σκέπτομοαι, αυτός ο άνθρωπος θα έχει βαρεθεί να ακούει και να λέει καλημέρα. Περιμένω το ανσανσέρ γιατί είναι πολύ πρωί να ανέβω δυόμιση ορόφους με τα πόδια και σκέφτομαι πως άλλη μία μέρα ξεκινά μέσα σε αυτό το τετράγωνο κτήριο.

Γιατί τι κάνουμε κάθε μέρα; Ξυπνάμε, ετοιμαζόμαστε και περιμένουμε να περάσουν 8-10 ώρες ανάλογα μέσα σε ένα κουτί που το ονομάζουμε γραφείο, μόνο και μόνο για να επιστρέψουμε σε ένα άλλο κουτί που ονομάζεται σπίτι.

Κάπου ενδιάμεσα μάλλον έχει χαθεί το νόημα; Που όμως; Πότε;

Advertisements

One thought on “Ζωή…

  1. Έχει χαθεί το νόημα ή μήπως δεν υπήρξε ποτέ, απλώς εμείς ήμασταν σε φάση που δεν μπορούσαμε να διακρίνουμε την απουσία του;

    Όπως και να έχει, είτε χάθηκε, είτε δεν υπήρχε, ελπίζω να μπορούμε να το δημιουργήσουμε.

    (Μη με ρωτάς πώς όμως).

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s