Αχχ αυτό το δοντάκι!!!

Ξυπνάς το πρωί με ένα απαλό πόνο, ένα γαργάλισμα στο λαιμό. Σκέφτεσαι «δεν είναι τίποτα». Πίνεις τον καφέ σου ζεστό ζεστό και ήδη το έχεις ξεχάσει. Κάπου γύρω στο απογευματάκι επιστρέφει λίγο πιο δυνατά να σου θυμίσει ότι δεν φεύγει τόσο εύκολα. Καθώς νυχτώνει ο πόνος δυναμώνει και από γαργάλισμα έχει μετατραπεί σε γρατζούνισμα. Φτιάχνεις μία ζεστή σουπίτσα, παίρνεις και μία βιταμίνη και προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι θα περάσει…

Έρχεται ξανά το πρωί και όλα γύρω σου σε πονούν… δεν τολμάς να καταπιείς ούτε το σάλιο σου πόσο μάλλον νερό, τα μάτια σου θολώνουν με τον φως του ήλιου ενώ ένα τρέμουλο διαπερνά το κορμί σου καθώς νιώθεις σαν μικρές βελόνες οποιοδήποτε άγγιγμα στο κορμί. Ναι τα κατάφερες είσαι επίσημα άρρωστος!!!

Κάπως έτσι την πάτησα και εγώ πριν δύο εβδομάδες πήγα και στο γραφείο αλλά κάπου εκεί κατάλαβα ότι ο πυρετός δεν είναι ο καλύτερος σύμμαχος στο γραφείο. Επέστρεψα σπίτι και αποφάσισα ότι θα κοιμηθώ μέχρι να μου περάσει. Το αποτέλεσμα; Ο πυρετός να καίει, εγώ να κρυώνω και στο λαιμό να μη περνά ούτε το νερό αφού οι αμυγδαλές έχουν γίνει το μέγεθος μπάλας του πίνγκ πόνγκ. Δύο μέρες μετά πάω στο γιατρό καθώς λέω στον παθολόγο όσα είχα περάσει τις τελευταίες μέρες καταλήγει στο συμπέρασμα οτι αιτία του κακού είναι το αθώο κατά τα άλλα δοντάκι μου. Ναι κι όμως ο φρονημύτης μου είχε αποφασίσει να θυμώσει μαζί μου και προκάλεσε μία ωραιότατη λοίμωξη του αναπνευστικού. Μόλις τελειώσεις την αντιβίωση να χαιρετήσεις και το δόντι…..

Δύο εβδομάδες μετά και τρεις μέρες αφού έχω τελειώσει τη θεραπεία, δεν προλαβαίνω να πω ότι είμαι καλά, πάλι από την αρχή πρήξιμο, τρέμουλο, κούραση. Διάγνωση; Άμεση αφαίρεση δοντιού. Την Δευτέρα πρωί πρωί λοιπόν πήγα στον οδοντίατρο τρέμοντας (τον μισώ τον οδοντίατρο, όχι τον συγκεκριμένα αλλά αυτά που κάνουν, δηλ. όλους). Περίμενα στην καρέκλα, έπεσαν οι πρώτες ενέσεις, δεν έπιασαν, πέσανε οι επόμενες και μετά ξεκίνησε το μαρτύριο. Ότι εργαλείο είχε μέσα στο στόμα μου το έβαλε. Πίεζε από εδώ, ζόριζε από εκεί, ξανατράβαγε από την αρχή, τίποτα το άτιμο. Δεν ήθελε με τίποτα να βγει. Και ο ίδιος μου είπε τι πράγμα είναι αυτό 5 λεπτά 20 λεπτά το πολύ έχει βγει εσένα τίποτα.

Μιάμιση ώρα μετά και εγώ με δάκρυα να κυλούν στο μάγουλα επιτέλους βγήκε!! Δεν μπορούσε όμως να με αφήσει έτσι έμεινε και ένα μέρος μέσα. Όχι δεν γίνεται να τελειώσω μία και έξω, πρέπει να ταλαιπωρηθώ κι άλλο. Τώρα είμαι με πρησμένο μάγουλο, πονάω ενώ δεν μπορώ να φάω και τίποτα.

Τουλάχιστον η όλη ταλαιπωρία βοηθάει στη δίαιτα…………..

Advertisements

One thought on “Αχχ αυτό το δοντάκι!!!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s