….

Τι συνέβη χθες; Μας ρώτησαν χθες το μεσημέρι συνεργάτες του εξωτερικού «τι συμβαίνει στο κέντρο της Αθήνας; Θρηνείτε θύματα;». Έκπληκτοι εμείς στραφήκαμε στα ελληνικά ειδησεογραφικά site για να αντιμετωπίσουμε σκοτάδι. Δεν υπήρχε τίποτα νεότερο μετά την ανακοίνωση της απεργίας της ΕΣΗΕΑ για την Τετάρτη 5 Μαΐου 2010. Πάλι καλά που υπάρχει όμως το διαδίκτυο και δεν μπορούν να επιβάλλουν το σκοτάδι η ΕΣΗΕΑ αλλά και κανένας άλλος. Στα διεθνή ειδησεογραφικά site υπήρχε αναλυτική περιγραφή των γεγονότων στην Αθήνα. Τα άρθρα περιγράφουν τα γεγονότα χωρίς τους θεατρινισμούς των τηλεοπτικών καναλιών.

Επιβεβαιώνουμε τα χειρότερα, ότι μία αρχικά ειρηνική διαμαρτυρία μετατράπηκε σε δολοφονία συνανθρώπων μας. Γιατί;

Δεν έχω καμία πρόθεση να μπω στη διαδικασία ευθυνών σε πολιτικούς χώρους, σε κρατικούς μηχανισμούς. Σε τίποτα τέτοιο. Απλά θέτω το ερώτημα «Πως φτάσαμε να σκοτώνουμε συνειδητά τους συνανθρώπους μας μόνο και μόνο γιατί πήγαν να εργαστούν ή γιατί βρέθηκαν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή;»

Κάποιοι λέγανε ότι δυστυχώς είναι η τύχη κάποιων ανθρώπων. ΌΧΙ δεν είναι η τύχη, είναι μία συνεχιζόμενη ατυχία στην Ελλάδα για τις νέες γενιές των εργαζομένων. Για εκείνους που δεν έχουν έτοιμες θεσούλες, έτοιμα σπίτια και αυτοκίνητα. Η ατυχία για όσων ευελπιστούν ότι δουλεύοντας τίμια, καθημερινά θα καταφέρουν να έχουν μία αξιοπρεπή ζωή. Μία αξιοπρεπή ζωή. Ούτε μεγαλεία, ούτε σπίτια στη Μύκονο, ούτε ακριβά αυτοκίνητα, μόνο τη ζωή τους. Και εμείς τώρα φτάσαμε μετά από την εξάλειψη και της τελευταίας σταγόνας ελπίδας να τους αφαιρέσουμε και τη ζωή.

Δεν είναι μελοδραματισμοί αυτοί. Είναι η αλήθεια. Γιατί στην Ελλάδα δεν θέλουμε να λέμε την αλήθεια αλλά ούτε και να την ακούμε φυσικά. Θέλουμε οι δημοσιογράφοι να μας λένε ψέματα, οι πολιτικοί να μας χαϊδεύουν τα αυτιά, οι γονείς μας να μας ενθαρρύνουν όχι εποικοδομητικά αλλά ουτοπικά. Δεν θέλουμε την αλήθεια και αυτό μας έχει οδηγήσει σε αυτή την εξαθλίωση.

Ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη και τουλάχιστον στον εαυτό μας να επιρρίψουμε το μερίδιο της ευθύνης μας για όσα έχουν συμβεί σε αυτή τη χώρα τα τελευταία 40 χρόνια. Ας πούμε την αλήθεια πρώτα στον εαυτό μας, μόνοι, εκεί που δεν μας ακούει κανένας. Αν το καταφέρουμε αυτό ίσως κάποια μέρα πούμε την αλήθεια και ο ένας στον άλλον.

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s