Growing Pains

Νομίζω ότι έχω ξαναγράψει για τους γονείς και τις οικογένειες που νομίζουν ότι σε βοηθούν και το μόνο που κάνουν είναι να σου δημιουργούν παραπάνω προβλήματα.

Εγώ γνωρίζω τον άντρα μου πολλά χρόνια  από τα οποία τα περισσότερα που είμαστε μαζί δεν είχαμε σχεδόν καμία «αλληλεπίδραση» με τους γονείς μας, μάλιστα οι δικοί μου δεν γνώριζαν καν για τη σχέση μας. (Το ξέρω ότι δεν είναι φυσιολογικό αυτό αλλά αυτό είναι θέμα άλλης συζήτησης)

Τον Απρίλιο του 2009 ανακοινώσαμε στους γονείς μας ότι παντρευόμαστε και τότε πραγματικά άρχισαν οι ζωές μας να αλλάζουν. Από τη στιγμή εκείνη άρχισαν να εκφράζονται απόψεις για όλα, για θέματα που μέχρι τότε δεν συζητούσαμε καν μαζί τους. Μαζί βέβαια με τις απόψεις ξεκίνησαν και  οι κρίσεις με μούτρα, ειρωνείες,  μισόλογα, ατάκες όπως «εγώ δεν υπάρχω πια για σένα», «τώρα έχεις άλλη οικογένεια», «εμένα δεν με υπολογίζεις» κοκ. Σταματήσαμε να είμαστε οι δυο μας και γίναμε πολλοί! Πάρα πολλοί όμως.

Μέρες μετά το γάμο μας μάθαμε ότι θα αποκτήσουμε και απόγονο. Μετά το αρχικό σοκ μπήκαμε σε mode προετοιμασίας. Έλα όμως που οι οικογένειες μπήκαν σε mode μεγαλύτερου ανταγωνισμού και μουρμούρας. Πέντε μήνες μετά το γάμο μας έχουμε μπει στη διαδικασία να σκεφτόμαστε που και πως θα μεγαλώσουμε την οικογένειά μας. Από τη μία έχουμε περάσει όλη τη «μαζί» ζωή μας στην Αθήνα από την άλλη όμως καταγόμαστε και οι δύο από την ίδια επαρχιακή πόλη. Η αλήθεια είναι πως μία επαρχιακή πόλη είναι πολύ καλύτερη από την Αθήνα για να μεγαλώσει ένα παιδί. Από την άλλη αρκεί αυτό για να θυσιάσουν οι γονείς τις δουλειές τους και τη ζωή που έχουν χτίσει σε ένα άλλο μέρος για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους στην επαρχία.

Οι παράγοντες που μπαίνουν σε μία τέτοια απόφαση είναι πολλοί. Διανύουμε μία περίοδο κρίσης και ακούμε ότι τα ποσοστά ανεργίας αυξάνονται καθημερινά. Η εγκληματικότητα και η ακρίβεια της Αθήνας επίσης αυξάνονται καθημερινά. Το βασικότερο όμως πρόβλημα νομίζω ότι είναι αν είμαστε διατεθιμένοι μετά από τόσα χρόνια «ελευθερίας» να επιστρέψουμε στο «σπίτι» μας. Δηλαδή πίσω στις οικογένειές μας κάτι το οποίο σημαίνει ότι θα είναι πολύ μεγαλύτερη και υποχρεωτική η «αλληλεπίδραση» μαζί τους.

Νομίζω ότι δεν υπάρχει μεγάλη συνοχή σε αυτά που γράφω απλά έχω προβληματιστεί ιδιαίτερα με τις επιλογές που αναγκαζόμαστε να κάνουμε και το κατά πόσο η δική μας ηρεμία θα πρέπει να έχει ή όχι προτεραιότητα σε αυτές τις επιλογές. Δηλαδή αν είναι να είμαστε διαρκώς πιεσμένοι μόνο και μόνο για να μεγαλώσει το παιδί μας σε μία μικρή πόλη κοντά στους παπούδες του μήπως τελικά το κόστος στη δική του ηρεμία είναι επίσης μεγαλύτερο. Γιατί δεν πρέπει οι γονείς να είναι καλά για να είναι και τα παιδιά. Και όταν ανακατεύονται πολλοί είναι δύσκολο να επιτευχθεί κάτι τέτοιο.

Τι είναι αυτό που κάνει τους γονείς μας να πιστεύουν ότι όταν μας πρήζουν μας κάνουν καλό, ότι περνούν το μήνυμά τους. Τελικά μας αποξενώνουν. Είναι λυπηρό να το λέμε αλλά κάπως έτσι είναι.

Advertisements

2 thoughts on “Growing Pains

  1. Όσα γράφεις έχουν και συνοχή και αλληλουχία.
    Περιγράφεις ένα κοινό πρόβλημα στην Ελλάδα -μάλιστα μόλις χτες ένας φίλος μου μού έλεγε για το πρόβλημά του, το οποίο είναι πάνω-κάτω σαν το δικό σου.
    Μια λύση υπάρχει: Να οριοθετήσετε και οι δυο αμοιβαία τις σχέσεις σας με τους γονείς σας. Να τους δώσετε να καταλάβουν ότι υπάρχουν για σας, αλλά, ναι, τώρα έχετε άλλη οικογένεια κι αυτό είναι το φυσιολογικό.
    Ξέρω ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε μάθει να συζητάμε για τέτοια θέματα, άλλος τρόπος όμως δεν υπάρχει.

    Και προσοχή: Είναι σημαντικό να έχετε ΑΚΡΙΒΩΣ τις ΙΔΙΕΣ αποστάσεις και με τους δικούς σου γονείς και με τα πεθερικά σου.

    Με το καλό να σας έρθει το μωράκι!!!

  2. Όπως συνηθίζω να λέω συχνά, είναι δύσκολο να μεγαλώνεις γονείς! Πόσο μάλλον, να μεγαλώνεις παιδί και γονείς ταυτόχρονα…

    Το δύσκολο της υπόθεσης και η πηγή όλων των “κακών” είναι ότι οι γονείς δεν είναι διατεθειμένοι να σε αφήσουν να απαγκιστρωθείς. Κι αν το καλοσκεφτείς, δεν έχουν κι αυτοί οι άμοιροι άδικο. Για φαντάσου να είσαι το παιδί τους για πάνω από 20 χρόνια, να έχουν πρώτη προτεραιότητα στη ζωή σου –ίσως και τον πρώτο λόγο- και μια ωραία πρωία, εσύ να πάψεις να ανήκεις –κατά κύριο λόγο- στη δική τους οικογένεια, και να αρχίσεις μια δική σου…;

    Το θέμα είναι ότι εσύ κάνεις τον κόπο να μπεις στη θέση τους και να δεις τα πράγματα από τη δική τους σκοπιά, δίνοντάς τους ίσως ένα μικρό δίκιο. Εκείνοι όμως, μπήκαν ποτέ στη δική σου τη θέση; Αναρωτήθηκαν άραγε αν και κατά πόσο τα υπονοούμενα και οι ειρωνείες σε επηρεάζουν; Αν κρίνω από την προσωπική μου εμπειρία, έχω πιάσει πολλές φορές τον εαυτό μου να επηρεάζεται από τα σχόλια των γονιών μου, ακόμα κι αν είναι εντελώς ανεδαφικά, ακόμα κι αν διαφωνώ κάθετα με τον τρόπο σκέψης τους και τον τρόπο που μπορεί να την εκφράσουν. Ένα πράγμα είναι σίγουρο: εάν εσύ και ο σύζυγός σου έχετε κοινή αντίληψη επί του θέματος, διατηρήσετε την ίδια στάση, και καταφέρετε να επηρεάζεστε λιγότερο από τις οικογένειες –αυτό είναι κάτι που το μαθαίνεις εν καιρώ- τότε δε θα έχετε κανένα απολύτως πρόβλημα.

    Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος έχω να πω ότι η Αθήνα είναι μια απάνθρωπη πόλη, όχι μόνο για να μεγαλώσεις παιδιά σ’ αυτή αλλά για να ζούμε κι εμείς οι ίδιοι. Αν μπορούσα –ελαφρά τη καρδία- να προτείνω μια λύση, αυτή θα ήταν να επιλέξετε μια επαρχιακή πόλη –όχι όμως τον τόπο καταγωγής σας, γιατί αυτό θα περιέπλεκε ακόμα την κατάσταση που αναλύω παραπάνω-. Σίγουρα, το να κάνεις μια νέα αρχή –καινούρια δουλειά, καινούριες συνήθειες, καινούριες γνωριμίες, καινούριος τρόπος ζωής- δεν είναι εύκολο. Είναι όμως πολύ πιο εύκολο να το αποτολμήσει κανείς τώρα, που είναι ακόμα στην αρχή, παρά σε ένα μεταγενέστερο στάδιο. Do it τώρα, προτού εγκλωβιστείτε σ’ αυτή την παλιοπόλη –άλλο ήταν το πρώτο συνθετικό της λέξης που ήθελα να χρησιμοποιήσω αλλά τέσπα…-. Σίγουρα δε θα είναι καθόλου εύκολο στην αρχή, αλλά συν τω χρόνω θα δικαιωθείτε.

    Κάπου εδώ λέω να κλείσω το σχόλιό μου, γιατί κοντεύει να γίνει μεγαλύτερο κι από το post σου! Δεν πιστεύω ότι βοήθησα με κάποιο τρόπο, αλλά κουβέντα να γίνεται…

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s