Growing pains … Take 2

Το να μεγαλωνεις παιδια δεν ειναι ευκολο. Καθημερινα μας δοκιμαζουν. Εχω πιασει τον εαυτο μου να μη πιστευω ποσο μακρια μας πανε.
Αναμεσα στις χαρες και αγαπησιαρικες στιγμες ξεπεταγονται ξαφνικα ξεσπασματα που πραγματικα δεν καταλαβαινεις απο που πηγαζουν. Αφορμη γινεται μια λεξη ή μια μικρη αλλαγη σε αυτο που συμβαινει εκεινη τη στιγμη και ετσι πριν το καταλαβεις εχεις το μικρο σου πλασματακι να μεταμορφωνεται σε εξαγριωμενο και εκτος εαυτου παιδι.
Μα πως τα καταφερνουν; Πραγματικα με πιανει ιλλιγγος οταν συλλογιζομαι αυτα τα αποτομα σκαμπανεβατα.

Ετσι, εκει που δεν μπορεις να το συγκρατησεις μη κανει κανενα κακο στον εαυτο του μεσα στον πανικο του, κλεινει ο διακοπτης και το αγγελουδι σου σε κοιταει μεσα στα ματια ενω με αναφιλητα ψαχνει να βρει τι συνεβει.

Εσυ μετα ο γονιος εχεις μεινει εκει να αναρωτιεσαι τι ειναι αυτο το τοσο λαθος που κανεις.

Δεν ξερω αν υπαρχει απαντηση

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s