Growing pains … Take 2

Το να μεγαλωνεις παιδια δεν ειναι ευκολο. Καθημερινα μας δοκιμαζουν. Εχω πιασει τον εαυτο μου να μη πιστευω ποσο μακρια μας πανε.
Αναμεσα στις χαρες και αγαπησιαρικες στιγμες ξεπεταγονται ξαφνικα ξεσπασματα που πραγματικα δεν καταλαβαινεις απο που πηγαζουν. Αφορμη γινεται μια λεξη ή μια μικρη αλλαγη σε αυτο που συμβαινει εκεινη τη στιγμη και ετσι πριν το καταλαβεις εχεις το μικρο σου πλασματακι να μεταμορφωνεται σε εξαγριωμενο και εκτος εαυτου παιδι.
Μα πως τα καταφερνουν; Πραγματικα με πιανει ιλλιγγος οταν συλλογιζομαι αυτα τα αποτομα σκαμπανεβατα.

Ετσι, εκει που δεν μπορεις να το συγκρατησεις μη κανει κανενα κακο στον εαυτο του μεσα στον πανικο του, κλεινει ο διακοπτης και το αγγελουδι σου σε κοιταει μεσα στα ματια ενω με αναφιλητα ψαχνει να βρει τι συνεβει.

Εσυ μετα ο γονιος εχεις μεινει εκει να αναρωτιεσαι τι ειναι αυτο το τοσο λαθος που κανεις.

Δεν ξερω αν υπαρχει απαντηση

Growing Pains

Νομίζω ότι έχω ξαναγράψει για τους γονείς και τις οικογένειες που νομίζουν ότι σε βοηθούν και το μόνο που κάνουν είναι να σου δημιουργούν παραπάνω προβλήματα.

Εγώ γνωρίζω τον άντρα μου πολλά χρόνια  από τα οποία τα περισσότερα που είμαστε μαζί δεν είχαμε σχεδόν καμία «αλληλεπίδραση» με τους γονείς μας, μάλιστα οι δικοί μου δεν γνώριζαν καν για τη σχέση μας. (Το ξέρω ότι δεν είναι φυσιολογικό αυτό αλλά αυτό είναι θέμα άλλης συζήτησης)

Τον Απρίλιο του 2009 ανακοινώσαμε στους γονείς μας ότι παντρευόμαστε και τότε πραγματικά άρχισαν οι ζωές μας να αλλάζουν. Από τη στιγμή εκείνη άρχισαν να εκφράζονται απόψεις για όλα, για θέματα που μέχρι τότε δεν συζητούσαμε καν μαζί τους. Μαζί βέβαια με τις απόψεις ξεκίνησαν και  οι κρίσεις με μούτρα, ειρωνείες,  μισόλογα, ατάκες όπως «εγώ δεν υπάρχω πια για σένα», «τώρα έχεις άλλη οικογένεια», «εμένα δεν με υπολογίζεις» κοκ. Σταματήσαμε να είμαστε οι δυο μας και γίναμε πολλοί! Πάρα πολλοί όμως.

Μέρες μετά το γάμο μας μάθαμε ότι θα αποκτήσουμε και απόγονο. Μετά το αρχικό σοκ μπήκαμε σε mode προετοιμασίας. Έλα όμως που οι οικογένειες μπήκαν σε mode μεγαλύτερου ανταγωνισμού και μουρμούρας. Πέντε μήνες μετά το γάμο μας έχουμε μπει στη διαδικασία να σκεφτόμαστε που και πως θα μεγαλώσουμε την οικογένειά μας. Από τη μία έχουμε περάσει όλη τη «μαζί» ζωή μας στην Αθήνα από την άλλη όμως καταγόμαστε και οι δύο από την ίδια επαρχιακή πόλη. Η αλήθεια είναι πως μία επαρχιακή πόλη είναι πολύ καλύτερη από την Αθήνα για να μεγαλώσει ένα παιδί. Από την άλλη αρκεί αυτό για να θυσιάσουν οι γονείς τις δουλειές τους και τη ζωή που έχουν χτίσει σε ένα άλλο μέρος για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους στην επαρχία.

Οι παράγοντες που μπαίνουν σε μία τέτοια απόφαση είναι πολλοί. Διανύουμε μία περίοδο κρίσης και ακούμε ότι τα ποσοστά ανεργίας αυξάνονται καθημερινά. Η εγκληματικότητα και η ακρίβεια της Αθήνας επίσης αυξάνονται καθημερινά. Το βασικότερο όμως πρόβλημα νομίζω ότι είναι αν είμαστε διατεθιμένοι μετά από τόσα χρόνια «ελευθερίας» να επιστρέψουμε στο «σπίτι» μας. Δηλαδή πίσω στις οικογένειές μας κάτι το οποίο σημαίνει ότι θα είναι πολύ μεγαλύτερη και υποχρεωτική η «αλληλεπίδραση» μαζί τους.

Νομίζω ότι δεν υπάρχει μεγάλη συνοχή σε αυτά που γράφω απλά έχω προβληματιστεί ιδιαίτερα με τις επιλογές που αναγκαζόμαστε να κάνουμε και το κατά πόσο η δική μας ηρεμία θα πρέπει να έχει ή όχι προτεραιότητα σε αυτές τις επιλογές. Δηλαδή αν είναι να είμαστε διαρκώς πιεσμένοι μόνο και μόνο για να μεγαλώσει το παιδί μας σε μία μικρή πόλη κοντά στους παπούδες του μήπως τελικά το κόστος στη δική του ηρεμία είναι επίσης μεγαλύτερο. Γιατί δεν πρέπει οι γονείς να είναι καλά για να είναι και τα παιδιά. Και όταν ανακατεύονται πολλοί είναι δύσκολο να επιτευχθεί κάτι τέτοιο.

Τι είναι αυτό που κάνει τους γονείς μας να πιστεύουν ότι όταν μας πρήζουν μας κάνουν καλό, ότι περνούν το μήνυμά τους. Τελικά μας αποξενώνουν. Είναι λυπηρό να το λέμε αλλά κάπως έτσι είναι.

Ενοίκια …. μέχρι που;;;

Την Κυριακή το βράδυ πως μου ήρθε και αποφάσισα να μαγειρέψω πριν κοιμηθώ – 1πμ. Εκεί λοιπόν που έχω ανάψει την κουζίνα πατάω το κουμπί του απορροφητήρα και τσαφφφ !! πάει ο γενικός. Βέβαια το γεγονός ότι το σπίτι είναι 35ετίας σημαίνει ότι κάηκε η ασφάλεια – εκείνο που είναι μέσα στο κεραμικό που πάει βιδωτά – για σαν να μη φτάνει αυτό έπεσε και ο γενικός στο κουτί της ΔΕΗ κάτω στην είσοδο. Με λίγα λόγια έχει κοπεί το ρεύμα και μέχρι το πρωί δεν ενδέχεται να έρθει. Οπότε σαν κυρία το πρωί κατεβαίνω να αγοράσω νέα ασφάλεια αλλά και πάλι τίποτα. Έκανα το λάθος και πήρα τη ΔΕΗ να έρθει να ανεβάσει την ασφάλεια στο κλειδωμένο κουτί, δεν θα το συζητήσω καν το τι άκουσα. Και τελικά ήρθε ο ηλεκτρολόγος μαζί με τον ιδιοκτήτη του σπιτιού.

Σήμερα είναι Παρασκευή, ρεύμα έχω αλλά δεν λειτουργεί ακόμη κανονικά αφού κάποιο πρόβλημα υπάρχει αλλά δεν έχει εντοπισθεί ακόμη. Το θέμα μου σήμερα δεν είναι όμως το ρεύμα αλλά το γεγονός ότι με αφορμή την επίσκεψη ο ιδιοκτήτης έθεσε το ζήτημα της αύξησης. Εγώ είμαι τρία χρόνια τώρα χωρίς να μου κάνει αύξηση για τον απλούστατο λόγο ότι όταν την είχε προτείνει το 2005 του είπα ότι θα φύγω οπότε και το ξεπέρασε.

Τι κάνουμε όμως; Δεν είναι τραβηγμένο να ζητά κανείς 550€ για ένα τριάρι 35ετίας στο οποίο δεν έχει κάνει καμία βελτιωτική εργασία από το 2001!!! Τι θέλω να πω; Εντάξει, θέλεις 550€, ωραία φτιάξε κάτι στο σπίτι να νιώθω και εγώ ότι αξίζει να μείνω γιατί διαφορετικά πάω αλλού σε πιο καινούργιο με λιγότερο ή το ίδιο ενοίκιο. Είναι τόσο παράλογο αυτό το πράγμα; Είσαι ιδιοκτήτης και δεν θέλεις να μπεις στην διαδικασία να βρεις νέο ενοικιαστή, με τι θα δελεάσεις λοιπόν τον άνθρωπο που νοικιάζει το σπίτι σου; Λέγοντας απλά ότι δεν γίνεται άλλο πρέπει να κάνουμε αύξηση;

Επίσης αυτή τη στιγμή στο σπίτι σου μένουν δύο νέοι άνθρωποι ξέρεις ότι δεν έχουν μεγάλο εισόδημα γιατί τους το λες εκβιαστικά; Τέλος πάντων έχω το παράπονο ότι όχι μόνο δεν μπορούμε να μείνουμε μόνοι πλέον και δύο μαζί είναι δύσκολο.

Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε απλά ήθελε να εξωτερικεύσω τον προβληματισμό μου.

Όλα του γάμου δύσκολα

 

couple.jpg

Με αφορμή τον πρόσφατο αρραβώνα μιας ανιψιάς μου (κόρη της πρώτης μου ξαδέλφης) θέλω να αναφερθώ και να σχολιάσω μερικά θέματα που αφορούν τον γάμο.

Αρχικά να μιλήσω για το πώς τελικά ταιριάζει ένα ζευγάρι. Ποια είναι τα βασικά κριτήρια, η ηλικία, η μόρφωση, το ύψος, τι; Είμαι λοιπόν 26 και ερωτεύομαι έναν 40αρη, δεν θα έπρεπε να με προβληματίζει το γεγονός ότι με περνάει 14 χρόνια. Και καλά τώρα είναι ακόμη καλά αλλά μετά από δέκα χρόνια γάμου όταν εγώ θα διανύω την καλύτερη περίοδο της ζωής μου (υποτίθεται ότι η καλύτερη δεκαετία της γυναίκας είναι η τέταρτη) και εκείνος με το ζόρι θα μένει ξύπνιος μόλις γυρίζουμε από τη δουλειά, θα πρέπει να προσέχει την πίεσή του, την χοληστερίνη του κτλ. Αλλά από την άλλη τι κάνω τον αφήνω μόνο και μόνο επειδή είναι μεγαλύτερος; Αν δεν βρω ξανά κάποιον που να μου ταιριάζει τόσο πολύ;

Θα συνεχίσω με την αυτή καθαυτή διαδικασία του γάμου. Γνωρίζεις λοιπόν τον άντρα της ζωής σου και σου ζητάει το χέρι, μετά; Ε το μετά είναι το δύσκολο. Μόλις ο Βρεναρδουίνος κάνει την πρόταση αυτόματα δηλώνει ότι είναι έτοιμος να υποστεί όλα όσα επιβάλει η παράδοση. Οπότε αρχίζουν τα γλέντια. Γαμπρός, Γονείς Γαμπρού, Αδέλφια Γαμπρού και κανένας παππούς ή γιαγιά αν είναι εύκαιροι επισκέπτονται το σπίτι της οικογένειας της νύφης για να ζητηθεί και επίσημα το χέρι. Οπότε επικρατεί ένα παγωμένο κλίμα, τι να πούμε , τι να συζητήσουμε; Στη συνέχεια λέμε να κάνουμε και έναν αρραβώνα οπότε άντε ξαναμαζευόμαστε για φαγητό στη νύφη και ανταλλάσσουμε δώρα στους μελλόνυμφους και ρίχνουμε και κανένα χορό αν το σηκώνει το κλίμα.

Αφού γίνει αυτό αραιώνουν λίγο οι επισκέψεις των πεθερικών και αρχίζουν οι ετοιμασίες σπιτιού, γάμου κτλ . Οπότε αν το καλοσκεφτούμε το δύσκολο είναι εκείνες οι λίγες επισκέψεις στην αρχή όπου είναι όλοι μαζί και χαίρονται για την ένωση των ζωών των δύο νέων, μετά ο καθένας παίρνει τον δρόμο του και δεν ξανασυνάντιονται όλοι μαζί με επισημότητες μέχρι τον γάμο.

Υπομονή θέλει μάλλον και να λέμε όλοι εμείς που απλά θέλουμε να μείνουμε με τον άνθρωπό μας ότι μερικές δύσκολες εβδομάδες είναι και μετά όλα ηρεμούν.

Baby talk dirty to me…

Έχει νυχτώσει, πριν λίγο γύρισες από την δουλειά και μόλις κάθισες με την γυναίκα σου στον καναπέ. Γυρίζεις με ένα βλέμμα όλο νόημα και της λες

«Μωρό μου είσαι να κάνουμε μαζί ένα μπάνιο;».

Απαντάει το άλλο σου μισό όλο πάθος : «Περίμενα όλη μέρα να βρεθούμε λίγο μόνοι και γυμνοί..»

Ξεκινάτε λοιπόν για το μπάνιο αλλά πριν μπείτε τις λες διακριτικά «Ματάκια μου δώσε μου δέκα λεπτά να κανονίσω ένα προσωπικό θέμα» εννοώντας ότι μόλις μπήκες και πρέπει να επισκεφτείς την άλλη σου μεγάλη αγάπη – την τουαλέτα. Τότε με μία φυσικότητα σου λέει «Πάμε μαζί άλλωστε και εγώ θέλω, να μου πεις και για την ημέρα σου».

Για να γίνουν τα παραπάνω θα πρέπει να είστε πολύ μα πολύ ερωτευμένοι και να διαθέτετε το παρακάτω μπάνιο:

tubtoiletcouples.jpg

Η συζήτηση που ακολουθεί βέβαια είναι :

«Μωρό μου τι έφαγες στην δουλειά; Κάτσε.. Σαν σκόρδο μυρίζει αααα σε τσάκωσα πάλι σουβλάκια έφαγες;!»

«Λουλούδι μου τι να κάνω πεινούσα. Εδώ που τα λέμε και εσύ κάτι περίεργο κατανάλωσες γιατί δεν έχεις την συνηθισμένη σου ευωδία».

WOW dude what year is it?

 

wow-dragon-800.jpg

Έχω την εξής απορία και ψάχνω απαντήσεις, πότε γίνεται το παιχνίδι στον υπολογιστή εθισμός;

Έχω ακούσει και διαβάσει διάφορες απόψεις και προσπαθώ να καταλάβω από που φαίνεται κάποιος που έχει εθιστεί σε ένα online παιχνίδι. Είναι όταν παίζει πολλές ώρες; Όταν η ζωή του περιστρέφεται γύρω από αυτό ή είναι κάτι άλλο που το δείχνει;

Τι είναι επίσης αυτό που κάνει τους ανθρώπους να κολλάνε με αυτού του είδους παιχνίδια; Εντάξει παίζεις μία δύο τρεις πέντε ώρες, διασκέδασες και λες μετά πω πω πιάστηκα τι καλό έχει η τηλεόραση. Είναι δυνατόν να λες πω πω πιάστηκα κάτσε να τελειώσω άλλα δύο τετράωρα στο WOW; Πραγματικά απορώ. Ίσως να είναι η μοναξιά και η έλλειψη κοινωνικότητας. Ίσως πάλι να είναι η δυνατότητα να είσαι κάποιος άλλος, το κέντρο του παιχνιδιού κάτι που δεν είσαι στον πραγματικό κόσμο. Όμως δεν θα ήταν προτιμότερο να κάνει κανείς μια προσπάθεια να βελτιώσει τον κοινωνικό του χαρακτήρα και να δουλέψει τα «Skills» του.

Λέμε τώρα ότι κάποιος να ι είναι κολλημένος και ίσως εθισμένος εσύ μετά τι κάνεις σαν φίλος, αδερφός, γονιός να βοηθήσεις να ξεκολλήσει και να επανενταχθεί στον κόσμο; Γίνεσαι κακός και επιβλητικός; Ή μήπως συμπονετικός και ψάχνεις για κάποια εξωτερική βοήθεια. Αναζητάς ψυχολόγο ή ειδικό στους εθισμούς;

Απλά αναρωτιέμαι.

Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα

Μέχρι που και πότε πρέπει τα παιδιά να πληρώνουν τα λάθη των γονιών τους; Μέχρι που φτάνει η υποχρέωση του παιδιού απέναντι στον γονιό και με τι μορφή πρέπει να ξεπληρώνεται η ανατροφή και διαπαιδαγώγηση από την οικογένεια; Πως επηρεάζεται η συνέχεια της ζωής ενός ατόμου από τα λάθη και τις επιλογές των γονιών τους; Που τους βοηθάει και που τους γίνεται εμπόδιο; Αυτά είναι ερωτήματα που προκύπτουν μετά από γεγονότα που συμβαίνουν στο στενό μου οικογενειακό κύκλο.

Τι ψάχνω με αυτό το Post ; Ουσιαστικά τίποτα απλά θέτω στο άπειρο χώρο του διαδικτύου τις ανησυχίες μου. Ισχύει αυτό που λένε ότι τους φίλους σου τους διαλέγεις ενώ την οικογένειά σου όχι. Εγώ λοιπόν δεν διάλεξα την οικογένειά μου και ούτε θα ήθελα να την αλλάξω, σαν πρόσωπα, θα ήθελα όμως να ήταν διαφορετικοί και να είχαν πάρει αποφάσεις με μεγαλύτερη σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Ξέρετε γιατί πρέπει τελικά να είμαστε υπεύθυνοι άνθρωποι, όχι για τον εαυτό μας αλλά για τις γενιές που θα μας ακολουθήσουν. Είναι αυτό που λένε στο χωριό του Γιάννη, your legacy. Τι legacy αφήνουν οι γονείς μας στα παιδιά τους και τα εγγόνια τους; Τι εφόδια τους δίνουν στο ξεκίνημα της ενήλικης ζωής τους;

Τελικά, αυτά που έλεγε η Γιαγιά μας αλλά και η Μητέρα μας ήταν αλήθεια.

«Τι θα πει ο κόσμος;»

Μεγάλη κουβέντα. Ξέρετε εμείς οι νέοι πάντα απαντάμε «Ο κόσμος να κοιτάξει τη δουλειά του.». Η ζωή τελικά αποδεικνύει ότι δεν είναι έτσι και ότι οι γεροντότεροι ξέρουν γιατί το λένε μόνο που ξέχασαν πολλές φορές να το τηρήσουν όταν ήταν η δική τους σειρά και τελικά ο κόσμος λέει πολλά και δεν το πιστεύεις όταν τα ακούς. Τι εννοώ.

Ας αφήσουμε τα χρόνια της εφηβείας που δικαιολογούνται πολλά πράγματα λόγω ηλικίας. Περνάμε κατευθείαν στην ενήλικη ζωή του ανθρώπου. Έχεις πλέον αναπτυχθεί σε ένα αυτόνομο αν όχι ανεξάρτητα άτομο και ζεις τη ζωή σου όπως κρίνεις καλύτερα. Έχεις μία πιο ρεαλιστική αντίληψη για την οικογένειά σου, δεν πιστεύεις πια ότι ο πατέρας σου είναι ήρωας όπως όταν ήσουν 5 ετών, ούτε ότι η μητέρα σου είναι παντοδύναμη και παντογνώστης – αν και η ίδια συνεχίζει να νομίζει ότι είναι. Τι συμβαίνει όταν από το πουθενά έρχονται και σε στοιχειώνουν τα λάθη των γονιών σου, λάθη τα οποία πίστευες ότι μόνο εσύ γνώριζες; Τι γίνεται όταν οι καλύτεροι φίλοι σου άκουσαν «τον κόσμο» να λέει πράγματα για τους γονείς σου που σε εκθέτουν αλλά και πιθανότατα σε μειώνουν χωρίς καν να φταις; Θα μου πεις οι φίλοι σου σε αγαπούν για σένα όχι για τον πατέρα σου αλλά όταν θέλεις να κάνεις οικογένεια και τυχαίνει να είστε από τον ίδιο τόπο, τι γίνεται όταν η οικογένεια του συντρόφου σου έχει ακούσει από «τον κόσμο» πράγματα άλλα αλήθεια και άλλα όχι; Τι κάνεις; Προσπαθείς να υπερασπιστείς τον εαυτό σου; Δεν δίνεις σημασία και αφιερώνεις την ενέργειά σου στην νέα οικογένεια που αρχίζεις; Τι;

Γιατί ενώ εγώ είμαι εντάξει με τον εαυτό μου αλλά και με κοινωνικό μου περίγυρο να στοιχειώνομαι από τις αμαρτίες των γονιών μου; Πραγματικά σήμερα έχω προβληματιστεί πολύ με αυτό το θέμα και δεν φαίνεται να βρίσκω απάντηση ή έστω και μία διέξοδο από την πίεση «του κόσμου».