Εφαρμοστικός Νόμος

Έχω να γράψω στο ιστολόγιο από το Δεκέμβριο του 2010. Από τότε έχουν αλλάξει πολλά στη ζωή μου. Με τον άντρα μου αποκτήσαμε ένα μικρό αγοράκι, γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2011. Από την ημέρα εκείνη η αλήθεια είναι πως αν και στην αρχή προσπαθούσα να παρακολουθώ τι γίνεται στη χώρα μας, η απογοήτευση για την συνεχώς βυθιζόμενη κατάστασή της με οδήγησε στο να αποφεύγω να ενημερώνομαι καθημερινά. Ποια ενημέρωση δηλαδή; Μας βομβαρδίζουν από όλες τις πλευρές προβάλλοντας τις πληροφορίες  που τους συμφέρει ώστε να χάνουμε την ουσία. Και ποια είναι η ουσία; Ότι η Ελλάδα μας έφτασε να «ξεπουλάει» ότι έχει μόνο και μόνο για να ξεχρεσουμε την κατάχρηση των προηγούμενων με πρωτοστάτες την γενιά των γονιών μας, της περίφημης γενιάς του Πολυτεχνείου που απλά χαλούσαν περισσότερα από ότι έβγαζαν και τους εκλεγμένους τους πολιτικούς που βρήκαν ανοιχτό πεδίο ατελείωτης αρπαγής.

Όπως είπε πολύ σωστά ένας φίλος μου : «Ντρέπομαι για τη γενιά των γονιών μας που δεν είχε τη στοιχειώδη λογική για να το καταλάβει. Δεν μπορείς να βγάζεις 100 δραχμές το μήνα και να ξοδεύεις 105. Θα γίνει 1, 2 άντε 3 μήνες. Μετά όμως πρέπει να σταθείς στα πόδια σου, να ξεπληρώσεις και να συνεχίσεις να ζείς με τις δικές σου δυνάμεις. Έστω και πιό φτωχικά, αλλά τίμια με αξιοπρέπεια, με τον ιδρώτα του δικού σου προσώπου, όχι του Γερμανού ή Γάλλου εργαζομένου. Αλλιώς, είσαι υπόδουλος του δανειστή σου.«

Ακόμη και σήμερα όμως αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν αλλάξει ούτε μετανιώνουν για ότι έγινε και ας έχει υποθηκευτεί το μέλλον μας και των παιδιών μας. Τα εγγόνια τους δηλαδή. Πιστεύουν ακόμη στο όραμα του «Τσοβόλα δωστα όλα!» Τα έδωσε και ιδού το αποτέλεσμα. Είναι ανεξάρτητο χρώματος, όλοι μαζί χέρι χέρι μας έφεραν σε αυτή τη κατάσταση.

Εγώ όμως δεν γράφω αυτό το άρθρο για να πω αυτά που ήδη γνωρίζπυμε αλλά για να διαβάσουμε όλοι τι είναι αυτό που περνάει σήμερα από την Βουλή και για ποιο λόγο οι δημοσιογράφοι μιλούν για μία «ιστορική μέρα».

Ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του.

Άδεια πόλη

Σήμερα τελειώνει η εβδομάδα του Δεκαπενταύγουστου. Για την πόλη της Αθήνας και για όσους έχουν ξεμείνει σε αυτή, η εβδομάδα αυτή είναι τόσο αργή και τόσο σιωπηρή που είναι σχεδόν σαν να σταμάτησαν τα ρολόγια. Κάθε χρόνο από επιλογή μένω στο γραφείο αυτήν την εβδομάδα. Ποιος ο λόγος να τρέχεις σε παραλίες και νησιά μαζί με όλους τους άλλους Αθηναίους και κατοίκους των πόλεων και στις διακοπές σου; Υποτίθεται ότι οι διακοπές είναι αυτό που λέει και η λέξη μία διακοπή από την καθημερινότητα. Οπότε κάνω έτσι δύο φορές διακοπές, μία φεύγοντας από την πόλη νωρίτερα το καλοκαίρι και μία διακοπή από τη ρουτίνα σε μία Αθήνα άδεια.

Ήθελα απλά να σημειώσω μερικές σκέψεις που περνούν από το μυαλό μου τώρα που ετοιμάζομαι να βγω από το παγωμένο μου γραφείο ξανά στην ζεστή Αυγουστιάτικη Αθήνα…….

….

Τι συνέβη χθες; Μας ρώτησαν χθες το μεσημέρι συνεργάτες του εξωτερικού «τι συμβαίνει στο κέντρο της Αθήνας; Θρηνείτε θύματα;». Έκπληκτοι εμείς στραφήκαμε στα ελληνικά ειδησεογραφικά site για να αντιμετωπίσουμε σκοτάδι. Δεν υπήρχε τίποτα νεότερο μετά την ανακοίνωση της απεργίας της ΕΣΗΕΑ για την Τετάρτη 5 Μαΐου 2010. Πάλι καλά που υπάρχει όμως το διαδίκτυο και δεν μπορούν να επιβάλλουν το σκοτάδι η ΕΣΗΕΑ αλλά και κανένας άλλος. Στα διεθνή ειδησεογραφικά site υπήρχε αναλυτική περιγραφή των γεγονότων στην Αθήνα. Τα άρθρα περιγράφουν τα γεγονότα χωρίς τους θεατρινισμούς των τηλεοπτικών καναλιών.

Επιβεβαιώνουμε τα χειρότερα, ότι μία αρχικά ειρηνική διαμαρτυρία μετατράπηκε σε δολοφονία συνανθρώπων μας. Γιατί;

Δεν έχω καμία πρόθεση να μπω στη διαδικασία ευθυνών σε πολιτικούς χώρους, σε κρατικούς μηχανισμούς. Σε τίποτα τέτοιο. Απλά θέτω το ερώτημα «Πως φτάσαμε να σκοτώνουμε συνειδητά τους συνανθρώπους μας μόνο και μόνο γιατί πήγαν να εργαστούν ή γιατί βρέθηκαν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή;»

Κάποιοι λέγανε ότι δυστυχώς είναι η τύχη κάποιων ανθρώπων. ΌΧΙ δεν είναι η τύχη, είναι μία συνεχιζόμενη ατυχία στην Ελλάδα για τις νέες γενιές των εργαζομένων. Για εκείνους που δεν έχουν έτοιμες θεσούλες, έτοιμα σπίτια και αυτοκίνητα. Η ατυχία για όσων ευελπιστούν ότι δουλεύοντας τίμια, καθημερινά θα καταφέρουν να έχουν μία αξιοπρεπή ζωή. Μία αξιοπρεπή ζωή. Ούτε μεγαλεία, ούτε σπίτια στη Μύκονο, ούτε ακριβά αυτοκίνητα, μόνο τη ζωή τους. Και εμείς τώρα φτάσαμε μετά από την εξάλειψη και της τελευταίας σταγόνας ελπίδας να τους αφαιρέσουμε και τη ζωή.

Δεν είναι μελοδραματισμοί αυτοί. Είναι η αλήθεια. Γιατί στην Ελλάδα δεν θέλουμε να λέμε την αλήθεια αλλά ούτε και να την ακούμε φυσικά. Θέλουμε οι δημοσιογράφοι να μας λένε ψέματα, οι πολιτικοί να μας χαϊδεύουν τα αυτιά, οι γονείς μας να μας ενθαρρύνουν όχι εποικοδομητικά αλλά ουτοπικά. Δεν θέλουμε την αλήθεια και αυτό μας έχει οδηγήσει σε αυτή την εξαθλίωση.

Ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη και τουλάχιστον στον εαυτό μας να επιρρίψουμε το μερίδιο της ευθύνης μας για όσα έχουν συμβεί σε αυτή τη χώρα τα τελευταία 40 χρόνια. Ας πούμε την αλήθεια πρώτα στον εαυτό μας, μόνοι, εκεί που δεν μας ακούει κανένας. Αν το καταφέρουμε αυτό ίσως κάποια μέρα πούμε την αλήθεια και ο ένας στον άλλον.

Ο πάτος που είναι;

Περνούν οι μέρες, περνούν οι εβδομάδες, περνούν οι μήνες και ακόμη ψάχνουμε εκείνον τον πάτο. Μας λένε ότι τα πράγματα θα αρχίσουν να βελτιώνονται μόλις χτυπήσουμε πάτο. Κατεβαίνουμε, κατεβαίνουμε και εκείνος ο πάτος πουθενά να φανεί. Πόσο χαμηλά θα πέσουμε πια; Τι θα αναγκαστούμε να κάνουμε; Να τα παραδώσουμε όλα ; Ποια όλα δηλαδή που εγώ προσωπικά να παραδώσω δεν έχω τίποτα, μόνο ένα αυτοκίνητο που το μισό ακόμη το χρωστάω στην τράπεζα.

Ας μας πουν τι πρέπει να κάνουμε να ξέρουμε. Αυτή η αναμονή κάθε μέρα, κάθε λεπτό και άλλο σενάριο έχει στραγγίσει την τελευταία σταγόνα ελπίδας από όλους μας. Το μόνο που βλέπεις γύρω σου είναι θλιμμένα πρόσωπα, εκτός βέβαια από εκείνους που μάλλον δεν έχουν καταλάβει ότι είμαστε υπό κατοχή.

Που θα πάνε όλες αυτές οι αλλαγές; Μακάρι να πήγαιναν εκεί που πρέπει, στο να αλλάξουμε νοοτροπία. Αλλά δεν το πιστεύω. Δεν νομίζω ότι ο Έλληνας είναι διατεθιμένος να αλλάξει νοοτροπία. Μόνο όσοι έχουν ζήσει μέρος της ζωής τους έξω καταλαβαίνουν ότι η καθημερινότητα εδώ ΔΕΝ είναι φυσιολογική. Δεν είναι φυσιολογικό να πρέπει να κάνω αγώνα για τα πάντα, για τα προφανή. Να κάνω μία αγορά απλή και να προσπαθεί η εταιρία να με κάνει θύμα. Δεν είναι φυσιολογικό οι υπάλληλοι εταιριών να με προσβάλλουν όταν ζητώ εξυπηρέτηση. Δεν είναι φυσιολογικό να παρανομούμε και να λέμε ότι είμαστε μάγκες. Πως να το κάνουμε δεν είναι φυσιολογικό.

Το φυσιολογικό είναι να έχεις υπηρεσίες που εξυπηρετούν τον πολίτη και δεν μιλάω μόνο για δημόσιες υπηρεσίες μιλάω για τις υπηρεσίες που χρησιμοποιείς κάθε μέρα, τράπεζες, καταστήματα, κούριερ, μεταφορικές, υδραυλικοί, τεχνίτες κτλ. Οι σημερινές «υπηρεσίες» έχουν στόχο την εκμετάλλευση του πολίτη, την ταλαιπωρία του. Φταίμε και εμείς γιατί αν δεν μας εκμεταλλευτούν τους θεωρούμε εμείς θύματα και μάλλον όχι καλούς στη δουλειά τους.

Ο καθένας μας πρέπει να προσπαθήσει να αλλάξει. Μία μικρή αλλαγή από τον καθένα θα φέρει τεράστια αλλαγή στο σύστημα. Και δεν δέχομαι το «να αλλάξουν πρώτα αυτοί που διοικούν και μετά εμείς» γιατί αυτοί που μας διοικούν είναι εικόνα της κοινωνίας που χέρι χέρι δημιουργήσαμε. Εμείς την κάναμε την Ελλάδα να φτάσει στον πάτο. Ναι, μας έκλεψαν, ναι έγινα σκάνδαλα τεραστίων διαστάσεων εις βάρος μας αλλά και εμείς συνεισφέραμε σε αυτό.

Ο ιατρός που κόβει δύο επισκέψεις από το βιβλιάριο υγείας του δημοσίου για μία επίσκεψη, ο υδραυλικός που σου προσφέρει καλύτερη τιμή αν δεν κόψει απόδειξη, ΕΜΕΙΣ που αποδεχόμαστε την προσφορά του, όλοι φταίμε που κινούμαστε με μαύρο χρήμα. Γιατί όλοι οι μισθωτοί παραπονιούνται ότι δεν έχουν άλλα να δηλώσουν τους τα πήραν όλα. Μα πως γίνεται αυτό ρε παιδιά; Πως γίνεται να έχεις εισόδημα 16.000€ το χρόνο και να έχεις δύο διαμερίσματα, τρία αυτοκίνητα, τα παιδιά σου να πηγαίνουν σε ιδιωτικό σχολείο, να κάνεις διακοπές δύο φορές το χρόνο. Πως; Δεν φτάνουν τα λεφτά. ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ.

ΟΛΟΙ φταίμε. Τους πολιτικούς μπορούμε να τους αλλάξουμε μόνο αν αλλάξουμε εμείς πρώτα. Ο ιδιωτικός τομέας στην χώρα μας είναι αρρωστημένος. Θέλει εργαζόμενους – σκλάβους αλλά και εμείς θέλουμε να μη δουλεύουμε και να πληρωνόμαστε. Δεν γίνεται αυτό. Πρέπει και να εργαζόμαστε, να παράγουμε στον χώρο εργασίας και αντίστοιχα από αμοιβόμαστε αξιοπρεπώς. Πρέπει ο ιδιωτικός τομέας να ενισχύει το νεότερο εργατικό δυναμικό. Να προσφέρει συνθήκες να αναπτυχθεί ο εργαζόμενος, όχι να φοβάται ακόμη και όταν κάνει σωστά τη δουλειά του.

Η χώρα μας πρέπει να παράγει και τι καλύτερο να παράγει από ότι υπηρεσίες επιστημονικές, τεχνολογικές, εκπαιδευτικές και πάνω από όλα σωστού και επικοδομητικού τουρισμού. Έχουμε από το υψηλότερα μορφωτικά επίπεδα και από τις πιο όμορφες χώρες. Πρέπει όμως να αλλάξουμε την ποιότητά μας. Τέρμα στην προχειρότητα, στην ακρίβεια, στην Μαγκιά.

Ξέρω ότι ακούγονται ουτοπικά όλα αυτά και ότι κάνω την έξυπνη αλλά ξέρεις τι; Κάποτε στην Αμερική ένας άνθρωπος μίλησε για ένα όνειρο που είχε, δεν φοβήθηκε να το πει και για εκείνους πολλά άλλαξαν. Πρέπει και εμείς να δουλέψουμε για ένα καλύτερο αύριο, όχι να ονειρευτούμε γιατί εδώ πάνω στα σύνεφφα οδηγηθήκαμε στην σημερινή κατάσταση. Πρέπει να πατήσουμε στη Γη και να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας.

Αχχ αυτό το δοντάκι!!!

Ξυπνάς το πρωί με ένα απαλό πόνο, ένα γαργάλισμα στο λαιμό. Σκέφτεσαι «δεν είναι τίποτα». Πίνεις τον καφέ σου ζεστό ζεστό και ήδη το έχεις ξεχάσει. Κάπου γύρω στο απογευματάκι επιστρέφει λίγο πιο δυνατά να σου θυμίσει ότι δεν φεύγει τόσο εύκολα. Καθώς νυχτώνει ο πόνος δυναμώνει και από γαργάλισμα έχει μετατραπεί σε γρατζούνισμα. Φτιάχνεις μία ζεστή σουπίτσα, παίρνεις και μία βιταμίνη και προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι θα περάσει…

Έρχεται ξανά το πρωί και όλα γύρω σου σε πονούν… δεν τολμάς να καταπιείς ούτε το σάλιο σου πόσο μάλλον νερό, τα μάτια σου θολώνουν με τον φως του ήλιου ενώ ένα τρέμουλο διαπερνά το κορμί σου καθώς νιώθεις σαν μικρές βελόνες οποιοδήποτε άγγιγμα στο κορμί. Ναι τα κατάφερες είσαι επίσημα άρρωστος!!!

Κάπως έτσι την πάτησα και εγώ πριν δύο εβδομάδες πήγα και στο γραφείο αλλά κάπου εκεί κατάλαβα ότι ο πυρετός δεν είναι ο καλύτερος σύμμαχος στο γραφείο. Επέστρεψα σπίτι και αποφάσισα ότι θα κοιμηθώ μέχρι να μου περάσει. Το αποτέλεσμα; Ο πυρετός να καίει, εγώ να κρυώνω και στο λαιμό να μη περνά ούτε το νερό αφού οι αμυγδαλές έχουν γίνει το μέγεθος μπάλας του πίνγκ πόνγκ. Δύο μέρες μετά πάω στο γιατρό καθώς λέω στον παθολόγο όσα είχα περάσει τις τελευταίες μέρες καταλήγει στο συμπέρασμα οτι αιτία του κακού είναι το αθώο κατά τα άλλα δοντάκι μου. Ναι κι όμως ο φρονημύτης μου είχε αποφασίσει να θυμώσει μαζί μου και προκάλεσε μία ωραιότατη λοίμωξη του αναπνευστικού. Μόλις τελειώσεις την αντιβίωση να χαιρετήσεις και το δόντι…..

Δύο εβδομάδες μετά και τρεις μέρες αφού έχω τελειώσει τη θεραπεία, δεν προλαβαίνω να πω ότι είμαι καλά, πάλι από την αρχή πρήξιμο, τρέμουλο, κούραση. Διάγνωση; Άμεση αφαίρεση δοντιού. Την Δευτέρα πρωί πρωί λοιπόν πήγα στον οδοντίατρο τρέμοντας (τον μισώ τον οδοντίατρο, όχι τον συγκεκριμένα αλλά αυτά που κάνουν, δηλ. όλους). Περίμενα στην καρέκλα, έπεσαν οι πρώτες ενέσεις, δεν έπιασαν, πέσανε οι επόμενες και μετά ξεκίνησε το μαρτύριο. Ότι εργαλείο είχε μέσα στο στόμα μου το έβαλε. Πίεζε από εδώ, ζόριζε από εκεί, ξανατράβαγε από την αρχή, τίποτα το άτιμο. Δεν ήθελε με τίποτα να βγει. Και ο ίδιος μου είπε τι πράγμα είναι αυτό 5 λεπτά 20 λεπτά το πολύ έχει βγει εσένα τίποτα.

Μιάμιση ώρα μετά και εγώ με δάκρυα να κυλούν στο μάγουλα επιτέλους βγήκε!! Δεν μπορούσε όμως να με αφήσει έτσι έμεινε και ένα μέρος μέσα. Όχι δεν γίνεται να τελειώσω μία και έξω, πρέπει να ταλαιπωρηθώ κι άλλο. Τώρα είμαι με πρησμένο μάγουλο, πονάω ενώ δεν μπορώ να φάω και τίποτα.

Τουλάχιστον η όλη ταλαιπωρία βοηθάει στη δίαιτα…………..

Αγορές….

Αποφάσισα να αγοράσω καινούργια σεντόνια. Θέλω όμως να πάρω καλής ποιότητας γιατί τα τελευταία που πήρα ήταν ότι να’ναι και το ύφασμα σε «γδέρνει στο δέρμα» (εντάξει είμαι λίγο μυγιάγγιχτη το ξέρω). Ψάχνω λοιπόν γενικά να βρω ένα ωραίο σετ σεντονιών και οι τιμές στην αγορά μας ξεκινάνε από 70€. Για να πάρεις και κάποιας γνωστής εταιρείας του χώρου των λευκών ειδών θέλεις πάνω από 100€. Ψάχνοντας μέσω διαδικτύου τι γίνεται με αυτά τα είδη στις άλλες χώρες διαπίστωσα ότι για άλλη μια φορά μας γδέρνουν (και όχι λόγο κακής ποιότητας υφάσματος!).

Τώρα θα μιλήσω μόνο για τα λευκά είδη. Πήγα στις εκπτώσεις στην γνωστή αλυσίδα Laura Ashley στο Κολωνάκι, και όχι δεν έχει σημασία που στην Αθήνα είναι το κατάστημα. Ρώτησα λοιπόν ποιες είναι οι τιμές στις πετσέτες μπάνιου. Η απάντηση που πήρα είναι 45€ η μία με την έκπτωση. Φυσικά δεν τόλμησα να ρωτήσω τι έκπτωση έχουν γιατί υποψιάζομαι ότι έγραφε 40%!!!

Κάνοντας λοιπόν την αναζήτησή μου μέσω διαδικτύου βρήκα σε μεγάλο κατάστημα της Αμερικής της ίδιες πετσέτες κανονική τιμή 17$ και με την έκπτωση 9$!! Ναι 9$!!! Δηλαδή μιλάμε για ένα τρελά εύρος κέρδους πολύ περαν των εξόδων εξαγωγής και εισαγωγής στην Ελληνική αγορά. Αν κάνετε μία «βόλτα» από τις ιστοσελίδες μεγάλων εταιριών όπως είναι το IKEA, το GAP, τα Nine West,  επώνυμα λευκά είδη ή επίπλων και συγκρίνετε τις τιμές με τις δικές μας θα δείτε ότι είμαστε από τα μεγαλύτερα κορόιδα της Ευρώπης. Και μιλάμε για είδη που πωλούνται ούτως ή άλλως σε αγορές πέραν της χώρας προέλευσής τους.

Θυμάμαι όταν ανακοίνωσαν ότι θα ανοίξει το GAP στην Αθήνα ήμουν ενθουσιασμένη. Κάνω την έρευνα αγοράς μου και κατεβαίνω την πρώτη μέρα λειτουργίας να αγοράσω μία φούστα που είχα δει. Τιμή στην Αμερική 36$ τιμή στη νέα αλυσίδα του Μαρινόπουλου στην Αθήνα 56€!!!! Δεν ξέρω τι άλλο να πω.

Μέχρι πότε θα πληρώνουμε εμείς κερατιάτικες υπερχρεώσεις των μεγάλων εταιριών; Γιατί δεν κάνουμε παράπονα; Εγώ πάντως από την πλευρά μου ότι μπορώ το αγοράζω από το εξωτερικό και ακόμη και με τα ταχυδρομικά έξοδα μου έρχονται πολύ πιο φθηνά! Μέχρι και τις ψηφιακές μου φωτογραφίες από site του εξωτερικού τις παραγγέλνω. Πρέπει όμως οι επιχειρηματίες της χώρας μας να μειώσουν τις τιμές τους ώστε όλα αυτά τα χρήματα που φεύγουν στο εξωτερικό να μένουν στην χώρα μας.

Πολλά είπα πάλι……

Ζωή…

Ξυπνάω το πρωί και νυσταγμένη κάνω ένα ντουζ. Με μάτια που καίνε λιγάκι ψάχνω κάτι να φορέσω, πασχίζοντας να θυμηθούμε πότε ήταν η τελευταία φορά που το έβαλα (μη φορέσουμε πάλι τα ίδια) βάζω σε μία κούπα τον καφέ που έφτιαξα πριν μπω στο μπάνιο και ψάχνω τα παπούτσια μου. Ο καφές ζεστός γαργαλάει το λαιμό μου και κυλάει μεταφέροντας τη ζεστασία του. Ξαφνικά είναι τα πράγματα λίγο πιο υποφερτά. Αφού βάλω και το απαραίτητο μακιγιάζ (είναι πρωί για τίποτα φοβερό λίγο ρουζ και μάσκαρα και έξω από την πόρτα) παίρνω τα κλειδιά μου και κατευθύνομαι προς το αμάξι.

Ανοίγωντας την πόρτα της πολυκατοικίας χτυπάει ο πρώτος κρύος αέρας της ημέρας το πρόσωπό μου και όλα γίνονται λίγο πιο διαυγή. Βάζω μπρος το αμάξι και το χαμηλό γουργουρητό της μηχανής μου ηρεμεί λίγο το μυαλο πριν ξεκινήσω για τους φρενήρεις δρόμους της Αθήνας.

Στα αυτιά μου ηχούν κόρνες και φρεναρίζματα ενώ στο βάθος ακούγεται η σφυρίχτρα του τροχονόμου που μας κάνει νόημα να περάσουμε το κατά τα άλλα κόκκινο φανάρι. Παίρνοντας την τελευταία στροφή σαρώνω την περιοχή για την πολυπόθητη θέση στάθμευσης κοντά στην είσοδο γιατί έχει κρύο σήμερα. Επιτέλους να τη λίγο πιο μπροστά στα δεξιά, ανάβω αλάρμ και ξεκινώ με όπισθεν να τοποθετήσω και εγώ στρατιωτάκι το αμαξάκι μου στη σειρά με τα άλλα.

Ξαναβγαίνω στο κρύο της κατά τα άλλα γλυκιάς ημέρας και κατευθύνομαι προς την είσοδο του κτηρίου. Εκεί με χαιρετά η ασφάλεια του κτηρίου και εγώ σκέπτομοαι, αυτός ο άνθρωπος θα έχει βαρεθεί να ακούει και να λέει καλημέρα. Περιμένω το ανσανσέρ γιατί είναι πολύ πρωί να ανέβω δυόμιση ορόφους με τα πόδια και σκέφτομαι πως άλλη μία μέρα ξεκινά μέσα σε αυτό το τετράγωνο κτήριο.

Γιατί τι κάνουμε κάθε μέρα; Ξυπνάμε, ετοιμαζόμαστε και περιμένουμε να περάσουν 8-10 ώρες ανάλογα μέσα σε ένα κουτί που το ονομάζουμε γραφείο, μόνο και μόνο για να επιστρέψουμε σε ένα άλλο κουτί που ονομάζεται σπίτι.

Κάπου ενδιάμεσα μάλλον έχει χαθεί το νόημα; Που όμως; Πότε;