Εφαρμοστικός Νόμος

Έχω να γράψω στο ιστολόγιο από το Δεκέμβριο του 2010. Από τότε έχουν αλλάξει πολλά στη ζωή μου. Με τον άντρα μου αποκτήσαμε ένα μικρό αγοράκι, γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2011. Από την ημέρα εκείνη η αλήθεια είναι πως αν και στην αρχή προσπαθούσα να παρακολουθώ τι γίνεται στη χώρα μας, η απογοήτευση για την συνεχώς βυθιζόμενη κατάστασή της με οδήγησε στο να αποφεύγω να ενημερώνομαι καθημερινά. Ποια ενημέρωση δηλαδή; Μας βομβαρδίζουν από όλες τις πλευρές προβάλλοντας τις πληροφορίες  που τους συμφέρει ώστε να χάνουμε την ουσία. Και ποια είναι η ουσία; Ότι η Ελλάδα μας έφτασε να «ξεπουλάει» ότι έχει μόνο και μόνο για να ξεχρεσουμε την κατάχρηση των προηγούμενων με πρωτοστάτες την γενιά των γονιών μας, της περίφημης γενιάς του Πολυτεχνείου που απλά χαλούσαν περισσότερα από ότι έβγαζαν και τους εκλεγμένους τους πολιτικούς που βρήκαν ανοιχτό πεδίο ατελείωτης αρπαγής.

Όπως είπε πολύ σωστά ένας φίλος μου : «Ντρέπομαι για τη γενιά των γονιών μας που δεν είχε τη στοιχειώδη λογική για να το καταλάβει. Δεν μπορείς να βγάζεις 100 δραχμές το μήνα και να ξοδεύεις 105. Θα γίνει 1, 2 άντε 3 μήνες. Μετά όμως πρέπει να σταθείς στα πόδια σου, να ξεπληρώσεις και να συνεχίσεις να ζείς με τις δικές σου δυνάμεις. Έστω και πιό φτωχικά, αλλά τίμια με αξιοπρέπεια, με τον ιδρώτα του δικού σου προσώπου, όχι του Γερμανού ή Γάλλου εργαζομένου. Αλλιώς, είσαι υπόδουλος του δανειστή σου.«

Ακόμη και σήμερα όμως αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν αλλάξει ούτε μετανιώνουν για ότι έγινε και ας έχει υποθηκευτεί το μέλλον μας και των παιδιών μας. Τα εγγόνια τους δηλαδή. Πιστεύουν ακόμη στο όραμα του «Τσοβόλα δωστα όλα!» Τα έδωσε και ιδού το αποτέλεσμα. Είναι ανεξάρτητο χρώματος, όλοι μαζί χέρι χέρι μας έφεραν σε αυτή τη κατάσταση.

Εγώ όμως δεν γράφω αυτό το άρθρο για να πω αυτά που ήδη γνωρίζπυμε αλλά για να διαβάσουμε όλοι τι είναι αυτό που περνάει σήμερα από την Βουλή και για ποιο λόγο οι δημοσιογράφοι μιλούν για μία «ιστορική μέρα».

Ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του.

Advertisements

….

Τι συνέβη χθες; Μας ρώτησαν χθες το μεσημέρι συνεργάτες του εξωτερικού «τι συμβαίνει στο κέντρο της Αθήνας; Θρηνείτε θύματα;». Έκπληκτοι εμείς στραφήκαμε στα ελληνικά ειδησεογραφικά site για να αντιμετωπίσουμε σκοτάδι. Δεν υπήρχε τίποτα νεότερο μετά την ανακοίνωση της απεργίας της ΕΣΗΕΑ για την Τετάρτη 5 Μαΐου 2010. Πάλι καλά που υπάρχει όμως το διαδίκτυο και δεν μπορούν να επιβάλλουν το σκοτάδι η ΕΣΗΕΑ αλλά και κανένας άλλος. Στα διεθνή ειδησεογραφικά site υπήρχε αναλυτική περιγραφή των γεγονότων στην Αθήνα. Τα άρθρα περιγράφουν τα γεγονότα χωρίς τους θεατρινισμούς των τηλεοπτικών καναλιών.

Επιβεβαιώνουμε τα χειρότερα, ότι μία αρχικά ειρηνική διαμαρτυρία μετατράπηκε σε δολοφονία συνανθρώπων μας. Γιατί;

Δεν έχω καμία πρόθεση να μπω στη διαδικασία ευθυνών σε πολιτικούς χώρους, σε κρατικούς μηχανισμούς. Σε τίποτα τέτοιο. Απλά θέτω το ερώτημα «Πως φτάσαμε να σκοτώνουμε συνειδητά τους συνανθρώπους μας μόνο και μόνο γιατί πήγαν να εργαστούν ή γιατί βρέθηκαν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή;»

Κάποιοι λέγανε ότι δυστυχώς είναι η τύχη κάποιων ανθρώπων. ΌΧΙ δεν είναι η τύχη, είναι μία συνεχιζόμενη ατυχία στην Ελλάδα για τις νέες γενιές των εργαζομένων. Για εκείνους που δεν έχουν έτοιμες θεσούλες, έτοιμα σπίτια και αυτοκίνητα. Η ατυχία για όσων ευελπιστούν ότι δουλεύοντας τίμια, καθημερινά θα καταφέρουν να έχουν μία αξιοπρεπή ζωή. Μία αξιοπρεπή ζωή. Ούτε μεγαλεία, ούτε σπίτια στη Μύκονο, ούτε ακριβά αυτοκίνητα, μόνο τη ζωή τους. Και εμείς τώρα φτάσαμε μετά από την εξάλειψη και της τελευταίας σταγόνας ελπίδας να τους αφαιρέσουμε και τη ζωή.

Δεν είναι μελοδραματισμοί αυτοί. Είναι η αλήθεια. Γιατί στην Ελλάδα δεν θέλουμε να λέμε την αλήθεια αλλά ούτε και να την ακούμε φυσικά. Θέλουμε οι δημοσιογράφοι να μας λένε ψέματα, οι πολιτικοί να μας χαϊδεύουν τα αυτιά, οι γονείς μας να μας ενθαρρύνουν όχι εποικοδομητικά αλλά ουτοπικά. Δεν θέλουμε την αλήθεια και αυτό μας έχει οδηγήσει σε αυτή την εξαθλίωση.

Ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη και τουλάχιστον στον εαυτό μας να επιρρίψουμε το μερίδιο της ευθύνης μας για όσα έχουν συμβεί σε αυτή τη χώρα τα τελευταία 40 χρόνια. Ας πούμε την αλήθεια πρώτα στον εαυτό μας, μόνοι, εκεί που δεν μας ακούει κανένας. Αν το καταφέρουμε αυτό ίσως κάποια μέρα πούμε την αλήθεια και ο ένας στον άλλον.

Ο πάτος που είναι;

Περνούν οι μέρες, περνούν οι εβδομάδες, περνούν οι μήνες και ακόμη ψάχνουμε εκείνον τον πάτο. Μας λένε ότι τα πράγματα θα αρχίσουν να βελτιώνονται μόλις χτυπήσουμε πάτο. Κατεβαίνουμε, κατεβαίνουμε και εκείνος ο πάτος πουθενά να φανεί. Πόσο χαμηλά θα πέσουμε πια; Τι θα αναγκαστούμε να κάνουμε; Να τα παραδώσουμε όλα ; Ποια όλα δηλαδή που εγώ προσωπικά να παραδώσω δεν έχω τίποτα, μόνο ένα αυτοκίνητο που το μισό ακόμη το χρωστάω στην τράπεζα.

Ας μας πουν τι πρέπει να κάνουμε να ξέρουμε. Αυτή η αναμονή κάθε μέρα, κάθε λεπτό και άλλο σενάριο έχει στραγγίσει την τελευταία σταγόνα ελπίδας από όλους μας. Το μόνο που βλέπεις γύρω σου είναι θλιμμένα πρόσωπα, εκτός βέβαια από εκείνους που μάλλον δεν έχουν καταλάβει ότι είμαστε υπό κατοχή.

Που θα πάνε όλες αυτές οι αλλαγές; Μακάρι να πήγαιναν εκεί που πρέπει, στο να αλλάξουμε νοοτροπία. Αλλά δεν το πιστεύω. Δεν νομίζω ότι ο Έλληνας είναι διατεθιμένος να αλλάξει νοοτροπία. Μόνο όσοι έχουν ζήσει μέρος της ζωής τους έξω καταλαβαίνουν ότι η καθημερινότητα εδώ ΔΕΝ είναι φυσιολογική. Δεν είναι φυσιολογικό να πρέπει να κάνω αγώνα για τα πάντα, για τα προφανή. Να κάνω μία αγορά απλή και να προσπαθεί η εταιρία να με κάνει θύμα. Δεν είναι φυσιολογικό οι υπάλληλοι εταιριών να με προσβάλλουν όταν ζητώ εξυπηρέτηση. Δεν είναι φυσιολογικό να παρανομούμε και να λέμε ότι είμαστε μάγκες. Πως να το κάνουμε δεν είναι φυσιολογικό.

Το φυσιολογικό είναι να έχεις υπηρεσίες που εξυπηρετούν τον πολίτη και δεν μιλάω μόνο για δημόσιες υπηρεσίες μιλάω για τις υπηρεσίες που χρησιμοποιείς κάθε μέρα, τράπεζες, καταστήματα, κούριερ, μεταφορικές, υδραυλικοί, τεχνίτες κτλ. Οι σημερινές «υπηρεσίες» έχουν στόχο την εκμετάλλευση του πολίτη, την ταλαιπωρία του. Φταίμε και εμείς γιατί αν δεν μας εκμεταλλευτούν τους θεωρούμε εμείς θύματα και μάλλον όχι καλούς στη δουλειά τους.

Ο καθένας μας πρέπει να προσπαθήσει να αλλάξει. Μία μικρή αλλαγή από τον καθένα θα φέρει τεράστια αλλαγή στο σύστημα. Και δεν δέχομαι το «να αλλάξουν πρώτα αυτοί που διοικούν και μετά εμείς» γιατί αυτοί που μας διοικούν είναι εικόνα της κοινωνίας που χέρι χέρι δημιουργήσαμε. Εμείς την κάναμε την Ελλάδα να φτάσει στον πάτο. Ναι, μας έκλεψαν, ναι έγινα σκάνδαλα τεραστίων διαστάσεων εις βάρος μας αλλά και εμείς συνεισφέραμε σε αυτό.

Ο ιατρός που κόβει δύο επισκέψεις από το βιβλιάριο υγείας του δημοσίου για μία επίσκεψη, ο υδραυλικός που σου προσφέρει καλύτερη τιμή αν δεν κόψει απόδειξη, ΕΜΕΙΣ που αποδεχόμαστε την προσφορά του, όλοι φταίμε που κινούμαστε με μαύρο χρήμα. Γιατί όλοι οι μισθωτοί παραπονιούνται ότι δεν έχουν άλλα να δηλώσουν τους τα πήραν όλα. Μα πως γίνεται αυτό ρε παιδιά; Πως γίνεται να έχεις εισόδημα 16.000€ το χρόνο και να έχεις δύο διαμερίσματα, τρία αυτοκίνητα, τα παιδιά σου να πηγαίνουν σε ιδιωτικό σχολείο, να κάνεις διακοπές δύο φορές το χρόνο. Πως; Δεν φτάνουν τα λεφτά. ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ.

ΟΛΟΙ φταίμε. Τους πολιτικούς μπορούμε να τους αλλάξουμε μόνο αν αλλάξουμε εμείς πρώτα. Ο ιδιωτικός τομέας στην χώρα μας είναι αρρωστημένος. Θέλει εργαζόμενους – σκλάβους αλλά και εμείς θέλουμε να μη δουλεύουμε και να πληρωνόμαστε. Δεν γίνεται αυτό. Πρέπει και να εργαζόμαστε, να παράγουμε στον χώρο εργασίας και αντίστοιχα από αμοιβόμαστε αξιοπρεπώς. Πρέπει ο ιδιωτικός τομέας να ενισχύει το νεότερο εργατικό δυναμικό. Να προσφέρει συνθήκες να αναπτυχθεί ο εργαζόμενος, όχι να φοβάται ακόμη και όταν κάνει σωστά τη δουλειά του.

Η χώρα μας πρέπει να παράγει και τι καλύτερο να παράγει από ότι υπηρεσίες επιστημονικές, τεχνολογικές, εκπαιδευτικές και πάνω από όλα σωστού και επικοδομητικού τουρισμού. Έχουμε από το υψηλότερα μορφωτικά επίπεδα και από τις πιο όμορφες χώρες. Πρέπει όμως να αλλάξουμε την ποιότητά μας. Τέρμα στην προχειρότητα, στην ακρίβεια, στην Μαγκιά.

Ξέρω ότι ακούγονται ουτοπικά όλα αυτά και ότι κάνω την έξυπνη αλλά ξέρεις τι; Κάποτε στην Αμερική ένας άνθρωπος μίλησε για ένα όνειρο που είχε, δεν φοβήθηκε να το πει και για εκείνους πολλά άλλαξαν. Πρέπει και εμείς να δουλέψουμε για ένα καλύτερο αύριο, όχι να ονειρευτούμε γιατί εδώ πάνω στα σύνεφφα οδηγηθήκαμε στην σημερινή κατάσταση. Πρέπει να πατήσουμε στη Γη και να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας.

Αγορές….

Αποφάσισα να αγοράσω καινούργια σεντόνια. Θέλω όμως να πάρω καλής ποιότητας γιατί τα τελευταία που πήρα ήταν ότι να’ναι και το ύφασμα σε «γδέρνει στο δέρμα» (εντάξει είμαι λίγο μυγιάγγιχτη το ξέρω). Ψάχνω λοιπόν γενικά να βρω ένα ωραίο σετ σεντονιών και οι τιμές στην αγορά μας ξεκινάνε από 70€. Για να πάρεις και κάποιας γνωστής εταιρείας του χώρου των λευκών ειδών θέλεις πάνω από 100€. Ψάχνοντας μέσω διαδικτύου τι γίνεται με αυτά τα είδη στις άλλες χώρες διαπίστωσα ότι για άλλη μια φορά μας γδέρνουν (και όχι λόγο κακής ποιότητας υφάσματος!).

Τώρα θα μιλήσω μόνο για τα λευκά είδη. Πήγα στις εκπτώσεις στην γνωστή αλυσίδα Laura Ashley στο Κολωνάκι, και όχι δεν έχει σημασία που στην Αθήνα είναι το κατάστημα. Ρώτησα λοιπόν ποιες είναι οι τιμές στις πετσέτες μπάνιου. Η απάντηση που πήρα είναι 45€ η μία με την έκπτωση. Φυσικά δεν τόλμησα να ρωτήσω τι έκπτωση έχουν γιατί υποψιάζομαι ότι έγραφε 40%!!!

Κάνοντας λοιπόν την αναζήτησή μου μέσω διαδικτύου βρήκα σε μεγάλο κατάστημα της Αμερικής της ίδιες πετσέτες κανονική τιμή 17$ και με την έκπτωση 9$!! Ναι 9$!!! Δηλαδή μιλάμε για ένα τρελά εύρος κέρδους πολύ περαν των εξόδων εξαγωγής και εισαγωγής στην Ελληνική αγορά. Αν κάνετε μία «βόλτα» από τις ιστοσελίδες μεγάλων εταιριών όπως είναι το IKEA, το GAP, τα Nine West,  επώνυμα λευκά είδη ή επίπλων και συγκρίνετε τις τιμές με τις δικές μας θα δείτε ότι είμαστε από τα μεγαλύτερα κορόιδα της Ευρώπης. Και μιλάμε για είδη που πωλούνται ούτως ή άλλως σε αγορές πέραν της χώρας προέλευσής τους.

Θυμάμαι όταν ανακοίνωσαν ότι θα ανοίξει το GAP στην Αθήνα ήμουν ενθουσιασμένη. Κάνω την έρευνα αγοράς μου και κατεβαίνω την πρώτη μέρα λειτουργίας να αγοράσω μία φούστα που είχα δει. Τιμή στην Αμερική 36$ τιμή στη νέα αλυσίδα του Μαρινόπουλου στην Αθήνα 56€!!!! Δεν ξέρω τι άλλο να πω.

Μέχρι πότε θα πληρώνουμε εμείς κερατιάτικες υπερχρεώσεις των μεγάλων εταιριών; Γιατί δεν κάνουμε παράπονα; Εγώ πάντως από την πλευρά μου ότι μπορώ το αγοράζω από το εξωτερικό και ακόμη και με τα ταχυδρομικά έξοδα μου έρχονται πολύ πιο φθηνά! Μέχρι και τις ψηφιακές μου φωτογραφίες από site του εξωτερικού τις παραγγέλνω. Πρέπει όμως οι επιχειρηματίες της χώρας μας να μειώσουν τις τιμές τους ώστε όλα αυτά τα χρήματα που φεύγουν στο εξωτερικό να μένουν στην χώρα μας.

Πολλά είπα πάλι……

Επιτέλους!!!!

Επιτέλους κατοχυρωθήκαμε!!!

Δεν σας το έχω ξανά αναφέρει αλλά είμαι απόφοιτη της Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών (η σχολή είναι στο Πολυτεχνείο). Τώρα θα μου πείτε τι μας νοιάζει εμάς. Ναι δίκιο έχετε απλά η σχολή είχε μία ιδιαιτερότητα. Ιδρύθηκε το 1999 με χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εκεί πάνω στην βιασύνη και προχειρότητα ξέχασαν να συμπεριλάβουν στο Προεδρικό Διάταγμα ίδρυσης τους σκοπούς της σχολής όπως και τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων. Αυτό βέβαια συμβαίνει και σε πολλές άλλες σχολές απλά εκείνες υπάρχουν περισσότερα χρόνια και έχουν και ξεκάθαρη επαγγελματική ιδιότητα οπότε και δεν δυσκολεύτηκαν να μπουν σε προκηρύξεις διαγωνισμών του ΑΣΕΠ, να εισχωρήσουν στην αγορά εργασίας κτλ. Εμείς όμως σαν αθώα 18χρονα που είμασταν όταν μπήκε η κάθε «γενιά» δεν γνωρίζαμε από δικαιώματα, ΑΣΕΠ κ.τ.λ. θέλαμε απλά να σπουδάσουμε.

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Να υπάρχουν σήμερα 500 και παραπάνω απόφοιτοι που δεν έχουν ξεκάθαρο μέλλον. Τα τελευταία δύο χρόνια με πρωτοβουλία κάποιων αποφοίτων ιδρύθηκε ένας σύλλογος αποφοίτων με πρωταρχικό σκοπό την διεκδίκηση των δικαιωμάτων του επιστήμονα που λέγεται Φυσικός Εφαρμογών ή Μαθηματικός Εφαρμογών. Σιγά σιγά άρχισαν να μας συμπεριλαμβάνουν στις προκηρύξεις διαγωνισμών και να μας αναγνωρίζουν γενικότερα σαν ειδικότητα. Άλλαξε το Π.Δ. και μόλις το Σαββατοκύριακο έμαθα ότι επιτέλους δόθηκε από το Υπουργείο Παιδείας το δικαίωμα διδασκαλίας στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ήταν ένα μεγάλο βήμα γιατί χωρίς αυτή την αναγνώριση από το Υπουργείο δεν είχαμε δικαίωμα ούτε σε φροντιστήριο να διδάξουμε!! Τώρα άνοιξαν οι πόρτες φροντιστηρίων, ιδιωτικών σχολείων και δημόσιων σχολείων.

Το μόνο που μας μένει είναι η αναγνώριση από το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος σαν μηχανικοί.

Όποιος θέλει περισσότερες πληροφορίες μπορεί να τις βρει το site του συλλόγου http://aposemfe.ntua.gr

ή της σχολής http://www.semfe.ntua.gr .

Ενοίκια …. μέχρι που;;;

Την Κυριακή το βράδυ πως μου ήρθε και αποφάσισα να μαγειρέψω πριν κοιμηθώ – 1πμ. Εκεί λοιπόν που έχω ανάψει την κουζίνα πατάω το κουμπί του απορροφητήρα και τσαφφφ !! πάει ο γενικός. Βέβαια το γεγονός ότι το σπίτι είναι 35ετίας σημαίνει ότι κάηκε η ασφάλεια – εκείνο που είναι μέσα στο κεραμικό που πάει βιδωτά – για σαν να μη φτάνει αυτό έπεσε και ο γενικός στο κουτί της ΔΕΗ κάτω στην είσοδο. Με λίγα λόγια έχει κοπεί το ρεύμα και μέχρι το πρωί δεν ενδέχεται να έρθει. Οπότε σαν κυρία το πρωί κατεβαίνω να αγοράσω νέα ασφάλεια αλλά και πάλι τίποτα. Έκανα το λάθος και πήρα τη ΔΕΗ να έρθει να ανεβάσει την ασφάλεια στο κλειδωμένο κουτί, δεν θα το συζητήσω καν το τι άκουσα. Και τελικά ήρθε ο ηλεκτρολόγος μαζί με τον ιδιοκτήτη του σπιτιού.

Σήμερα είναι Παρασκευή, ρεύμα έχω αλλά δεν λειτουργεί ακόμη κανονικά αφού κάποιο πρόβλημα υπάρχει αλλά δεν έχει εντοπισθεί ακόμη. Το θέμα μου σήμερα δεν είναι όμως το ρεύμα αλλά το γεγονός ότι με αφορμή την επίσκεψη ο ιδιοκτήτης έθεσε το ζήτημα της αύξησης. Εγώ είμαι τρία χρόνια τώρα χωρίς να μου κάνει αύξηση για τον απλούστατο λόγο ότι όταν την είχε προτείνει το 2005 του είπα ότι θα φύγω οπότε και το ξεπέρασε.

Τι κάνουμε όμως; Δεν είναι τραβηγμένο να ζητά κανείς 550€ για ένα τριάρι 35ετίας στο οποίο δεν έχει κάνει καμία βελτιωτική εργασία από το 2001!!! Τι θέλω να πω; Εντάξει, θέλεις 550€, ωραία φτιάξε κάτι στο σπίτι να νιώθω και εγώ ότι αξίζει να μείνω γιατί διαφορετικά πάω αλλού σε πιο καινούργιο με λιγότερο ή το ίδιο ενοίκιο. Είναι τόσο παράλογο αυτό το πράγμα; Είσαι ιδιοκτήτης και δεν θέλεις να μπεις στην διαδικασία να βρεις νέο ενοικιαστή, με τι θα δελεάσεις λοιπόν τον άνθρωπο που νοικιάζει το σπίτι σου; Λέγοντας απλά ότι δεν γίνεται άλλο πρέπει να κάνουμε αύξηση;

Επίσης αυτή τη στιγμή στο σπίτι σου μένουν δύο νέοι άνθρωποι ξέρεις ότι δεν έχουν μεγάλο εισόδημα γιατί τους το λες εκβιαστικά; Τέλος πάντων έχω το παράπονο ότι όχι μόνο δεν μπορούμε να μείνουμε μόνοι πλέον και δύο μαζί είναι δύσκολο.

Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε απλά ήθελε να εξωτερικεύσω τον προβληματισμό μου.

Μία μικρή αναλαμπή…..

 

0202nycolumbiathinker.jpg

Επιτέλους τελείωσαν οι απεργίες, έχουμε ρεύμα, μάζεψαν τα σκουπίδια και λειτουργεί το μετρό. Άλλαξε άραγε τίποτα μετά την τόση ταλαιπωρία για μας;

Έχετε προσέξει πως όταν θέλουμε μία αλλαγή, εμείς κάνουμε απεργία (οπότε και δεν πληρωνόμαστε), το δικό μας ρεύμα κόβουν, τα σκουπίδια στους δικούς μας δρόμους πάνε να μας πνίξουν. Εκείνους που μπορούν να αλλάξουν κάτι, τους επηρέασε τίποτα από όλα αυτά; Όταν γίνεται πορεία και κόβεται η κυκλοφορία πάνε για «δουλειά» ; Το καταλαβαίνουν ή μήπως περνάει το όλο πράγμα απαρατήρητο; Είχα αυτή την απορία γιατί πάντα εμείς τα πληρώνουμε. Και ταλαιπωρούμαστε, και χάνουμε την σύνταξή μας και πεθαίνουμε στη βρώμα και κινδυνεύουμε να τσακιστούμε πουθενά λόγω συσκότισης. Με τι αποτέλεσμα;

Κανένα…….