Συναχι

Ο γλυκος γιος μου επεσρεψε απο επταημερες διακοπες στις γιαγιαδες του την Δευτερα. Περασε τελεια αλλα μου ηρθε ετοιμος για γριπη! Κλασικα μπουκωματα, αφαγια και πολυ γκρινια.
Την Τεταρτη αφου εγινε Ομηρικος καβγας για να φαει (5 κουταλιες τραχανα) αρχισε να πνιγεται με τη μυξα του και να τα…. Πανω στο καινουργιο μας χαλι δυο λιμνουλες μυξα με τραχανα.

Οπως εμαθα οταν απεκτησα παιδι το σωμα μας εχει εναν αμυντικο μηχανισμο εναντιον της μυξας οπου οταν την καταπινει συνεχεια το παιδακι και πεφτει μεσα στο στομαχι καποια στιγμη αυτο τη βγαζει εξου και ο διαφανης εμετος!

Αφου κατησυχασα τον ζουζουνακο μου επιχειρησα να μαζεψω το χαμο. Οσο και αν καθαρισα η ξυνιλα δεν εφευγε. Την αλλη μερα το πρωι θυμηθηκα μια συνταγη που ειχα βρει στο pinterest για σπτικο febreeze.

Ενταξει δεν εχω λογια,
1/2 ποτηρι λευκο ξυδι
1/2 ποτηρι φιλτραρισμενο νερο
1/4 ποτηρι οποιο μαλακτικο σας αρεσει.
Μη το φοβαστε και το συμπυκνωμενο.
Ανακατευεις σε μπουκαλι με σπρει και ψεκαζεις εκει πουμ μυριζει.

Οι μυρωδιες εξαφανιζονται!!!

Friday night

It is odd how you sometimes feel dissappointed and dissoriented without an apparent reason. I guess its not really odd, its just frustrating. When you’re young you dream and that’s a good thing. You look at your parents life and, most of the time think I won’t become the same. While getting older you fight and struggle to differ but at some point it just doesn’t seem to matter how much you wanted or worked for it, its just gone.

At that point when its lost you either accept it or fight the reality. Through accepting that you dreams were probably not realistic you have a chance to aim for something more practical. What is that though?

Πολυνομοσχέδιο

Χθες ψηφίστηκε επί της αρχής το νέο πολυνομοσχέδιο για τα εργασιακά. Ήρθε η στιγμή που έβαλαν χέρι και στον ιδιωτικό τομέα! Ο νέος νόμος δίνει τη δυνατότητα σε εταιρίες να μειώσουν υτους μισθούς των υπαλλήλων σύμφωνα με νέες συμβάσεις επιχειρησιακές. Μάλιστα οι επιχειρησιακές συμβάσεις θα υπερισχύουν των κλαδικών. Το κατώτερο όριο που ορίζει ο νόμος είναι η Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση της ΓΣΕΕ. Δηλαδή ο καθένας μας θα κάνει μία συμφωνία με την εταιρεία; Μα και μέχρι τώρα αυτό δεν γινόταν;  Μάλλον όχι.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά όμως; Στην περίπτωση που ανήκετε σε κάποια ειδικότητα που έχει διεκδικήσει και κατοχυρώσει Συλλογική Σύμβαση, σημαίνει ότι η επιχειρησιακή σύμβαση δεν μπορεί να πέσει κάτω της Συλλογικής εκτός και αν το σωματείο στην επιχείρηση συμφωνήσει με την πρόταση της εταιρείας για τη μείωση.  Δηλαδή όταν υπάρχει σωματείο αυτό διαπραγματεύεται  Αν όμως ανήκετε σε εκείνους που δεν έχουν κάποια τέτοια Συλλογική τότε μπορεί η μείωση με το νόμο να φτάσει τα κατώτατα δηλαδή τα 740€ που λένε όλοι.

Πιο αναλυτικά μπορεί κανένας να ανατρέξει στην Εθνική Γενική Συλλογική η οποία ισχύει ακόμη και σύμφωνα με τη νέα γίνεται από τον Ιούλιο του 2011 αύξηση κατά  ποσοστό ίσο με το ποσοστό της ετήσιας μεταβολής του ευρωπαϊκού πληθωρισμού για το έτος 2010.

Δηλαδή πτυχιούχος με τρία χρόνια εμπειρίας και αγγλικά δικαιούται από τον νόμο γύρω στα 946€ +18% για το πτυχίο +5% για τα αγγλικά = 1163€ περίπου. Α! Μη ξεχνάτε αυτά είναι μικτά. Τα καθαρά ανάλογα με τις κρατήσεις φτάνουν εκεί στα 870€. Αυτά που ακούμε στην τηλεόραση.

Εκεί φτάσαμε στον ιδιωτικό τομέα να κατεβάζουν τους μισθούς στα 870€ και άμεσα από 1/1/2011 ενώ τις όποιες αλλαγές στις ΔΕΚΟ και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα οι θα γίνουν σε μερικούς μήνες ενώ έχουν περάσει μήνες και πόσο θα είναι οι μειώσεις δεν έχει αποσαφηνιστεί και σε ποιους και πότε κτλ.

Γιατί είναι τόσο εύκολο να αλλάζουν τα πάντα για τον ιδιωτικό τομέα και ταυτόχρονα στον δημόσιο που υποτίθεται ότι εκεί είναι και το μεγάλο πρόβλημα της χώρας μας τίποτα δεν αλλάζει. Γιατί στην ουσία δεν έχουν γίνει ακόμη αλλαγές. Έχουν αρχίσει απλά να αφήνουν κόσμο απλήρωτο (κάτι σαν στάση πληρωμών) αλλά οι υψηλόμισθοι δεν αγγίζονται. Τώρα θα μου πεις θα τα πληρώσει όλα μία ομάδα, όχι πρέπει να γίνουν θεμελιώδεις αλλαγές μήπως αλλάξει και η νοοτροπία μας. Εδώ με τόσα που συμβαίνουν γύρω μας κι ακούω ακόμη νέους ανθρώπους να λένε «μήπως να κάνω κι αλλο πτυχίο να μαζέψω επιπλέον μόρια για δημόσιο». Μα ποιο δημόσιο ρε παιδιά; Αυτό μας έφερε μέχρι εδώ. Μία οικονομία που ζει από το δημόσιο. Τα καταστήματα περιμένουν τους μισθωτούς δημόσιους να δουλέψουν, οι ιδιωτικές εταιρείες περιμένουν διαγωνισμούς προς δημόσιους φορείς για να πουλήσουν προϊόντα ή υπηρεσίες. Πρόσφέρουμε υπηρεσίες και χρήμα σε ένα κύκλο με αφετηρία τα λεφτά από το πουθενά, το άγνωστο. Δεν πουλάμε καθόλου σε εξωγενείς παράγοντες . Μας έχει φάει αυτή η νοοτροπία των τελευταίων 30 ετών. Το κράτος, το δημόσιο. Τϊποτα άλλο. Και αυτοί που μας διοικούν βρήκαν ευκαιρία να εκμεταλλευτούν αυτήν την κατάσταση διογκώνοντας το δημόσιο και το πρόβλημά μας.

Ο πάτος που είναι;

Περνούν οι μέρες, περνούν οι εβδομάδες, περνούν οι μήνες και ακόμη ψάχνουμε εκείνον τον πάτο. Μας λένε ότι τα πράγματα θα αρχίσουν να βελτιώνονται μόλις χτυπήσουμε πάτο. Κατεβαίνουμε, κατεβαίνουμε και εκείνος ο πάτος πουθενά να φανεί. Πόσο χαμηλά θα πέσουμε πια; Τι θα αναγκαστούμε να κάνουμε; Να τα παραδώσουμε όλα ; Ποια όλα δηλαδή που εγώ προσωπικά να παραδώσω δεν έχω τίποτα, μόνο ένα αυτοκίνητο που το μισό ακόμη το χρωστάω στην τράπεζα.

Ας μας πουν τι πρέπει να κάνουμε να ξέρουμε. Αυτή η αναμονή κάθε μέρα, κάθε λεπτό και άλλο σενάριο έχει στραγγίσει την τελευταία σταγόνα ελπίδας από όλους μας. Το μόνο που βλέπεις γύρω σου είναι θλιμμένα πρόσωπα, εκτός βέβαια από εκείνους που μάλλον δεν έχουν καταλάβει ότι είμαστε υπό κατοχή.

Που θα πάνε όλες αυτές οι αλλαγές; Μακάρι να πήγαιναν εκεί που πρέπει, στο να αλλάξουμε νοοτροπία. Αλλά δεν το πιστεύω. Δεν νομίζω ότι ο Έλληνας είναι διατεθιμένος να αλλάξει νοοτροπία. Μόνο όσοι έχουν ζήσει μέρος της ζωής τους έξω καταλαβαίνουν ότι η καθημερινότητα εδώ ΔΕΝ είναι φυσιολογική. Δεν είναι φυσιολογικό να πρέπει να κάνω αγώνα για τα πάντα, για τα προφανή. Να κάνω μία αγορά απλή και να προσπαθεί η εταιρία να με κάνει θύμα. Δεν είναι φυσιολογικό οι υπάλληλοι εταιριών να με προσβάλλουν όταν ζητώ εξυπηρέτηση. Δεν είναι φυσιολογικό να παρανομούμε και να λέμε ότι είμαστε μάγκες. Πως να το κάνουμε δεν είναι φυσιολογικό.

Το φυσιολογικό είναι να έχεις υπηρεσίες που εξυπηρετούν τον πολίτη και δεν μιλάω μόνο για δημόσιες υπηρεσίες μιλάω για τις υπηρεσίες που χρησιμοποιείς κάθε μέρα, τράπεζες, καταστήματα, κούριερ, μεταφορικές, υδραυλικοί, τεχνίτες κτλ. Οι σημερινές «υπηρεσίες» έχουν στόχο την εκμετάλλευση του πολίτη, την ταλαιπωρία του. Φταίμε και εμείς γιατί αν δεν μας εκμεταλλευτούν τους θεωρούμε εμείς θύματα και μάλλον όχι καλούς στη δουλειά τους.

Ο καθένας μας πρέπει να προσπαθήσει να αλλάξει. Μία μικρή αλλαγή από τον καθένα θα φέρει τεράστια αλλαγή στο σύστημα. Και δεν δέχομαι το «να αλλάξουν πρώτα αυτοί που διοικούν και μετά εμείς» γιατί αυτοί που μας διοικούν είναι εικόνα της κοινωνίας που χέρι χέρι δημιουργήσαμε. Εμείς την κάναμε την Ελλάδα να φτάσει στον πάτο. Ναι, μας έκλεψαν, ναι έγινα σκάνδαλα τεραστίων διαστάσεων εις βάρος μας αλλά και εμείς συνεισφέραμε σε αυτό.

Ο ιατρός που κόβει δύο επισκέψεις από το βιβλιάριο υγείας του δημοσίου για μία επίσκεψη, ο υδραυλικός που σου προσφέρει καλύτερη τιμή αν δεν κόψει απόδειξη, ΕΜΕΙΣ που αποδεχόμαστε την προσφορά του, όλοι φταίμε που κινούμαστε με μαύρο χρήμα. Γιατί όλοι οι μισθωτοί παραπονιούνται ότι δεν έχουν άλλα να δηλώσουν τους τα πήραν όλα. Μα πως γίνεται αυτό ρε παιδιά; Πως γίνεται να έχεις εισόδημα 16.000€ το χρόνο και να έχεις δύο διαμερίσματα, τρία αυτοκίνητα, τα παιδιά σου να πηγαίνουν σε ιδιωτικό σχολείο, να κάνεις διακοπές δύο φορές το χρόνο. Πως; Δεν φτάνουν τα λεφτά. ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ.

ΟΛΟΙ φταίμε. Τους πολιτικούς μπορούμε να τους αλλάξουμε μόνο αν αλλάξουμε εμείς πρώτα. Ο ιδιωτικός τομέας στην χώρα μας είναι αρρωστημένος. Θέλει εργαζόμενους – σκλάβους αλλά και εμείς θέλουμε να μη δουλεύουμε και να πληρωνόμαστε. Δεν γίνεται αυτό. Πρέπει και να εργαζόμαστε, να παράγουμε στον χώρο εργασίας και αντίστοιχα από αμοιβόμαστε αξιοπρεπώς. Πρέπει ο ιδιωτικός τομέας να ενισχύει το νεότερο εργατικό δυναμικό. Να προσφέρει συνθήκες να αναπτυχθεί ο εργαζόμενος, όχι να φοβάται ακόμη και όταν κάνει σωστά τη δουλειά του.

Η χώρα μας πρέπει να παράγει και τι καλύτερο να παράγει από ότι υπηρεσίες επιστημονικές, τεχνολογικές, εκπαιδευτικές και πάνω από όλα σωστού και επικοδομητικού τουρισμού. Έχουμε από το υψηλότερα μορφωτικά επίπεδα και από τις πιο όμορφες χώρες. Πρέπει όμως να αλλάξουμε την ποιότητά μας. Τέρμα στην προχειρότητα, στην ακρίβεια, στην Μαγκιά.

Ξέρω ότι ακούγονται ουτοπικά όλα αυτά και ότι κάνω την έξυπνη αλλά ξέρεις τι; Κάποτε στην Αμερική ένας άνθρωπος μίλησε για ένα όνειρο που είχε, δεν φοβήθηκε να το πει και για εκείνους πολλά άλλαξαν. Πρέπει και εμείς να δουλέψουμε για ένα καλύτερο αύριο, όχι να ονειρευτούμε γιατί εδώ πάνω στα σύνεφφα οδηγηθήκαμε στην σημερινή κατάσταση. Πρέπει να πατήσουμε στη Γη και να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας.

Αχχ αυτό το δοντάκι!!!

Ξυπνάς το πρωί με ένα απαλό πόνο, ένα γαργάλισμα στο λαιμό. Σκέφτεσαι «δεν είναι τίποτα». Πίνεις τον καφέ σου ζεστό ζεστό και ήδη το έχεις ξεχάσει. Κάπου γύρω στο απογευματάκι επιστρέφει λίγο πιο δυνατά να σου θυμίσει ότι δεν φεύγει τόσο εύκολα. Καθώς νυχτώνει ο πόνος δυναμώνει και από γαργάλισμα έχει μετατραπεί σε γρατζούνισμα. Φτιάχνεις μία ζεστή σουπίτσα, παίρνεις και μία βιταμίνη και προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι θα περάσει…

Έρχεται ξανά το πρωί και όλα γύρω σου σε πονούν… δεν τολμάς να καταπιείς ούτε το σάλιο σου πόσο μάλλον νερό, τα μάτια σου θολώνουν με τον φως του ήλιου ενώ ένα τρέμουλο διαπερνά το κορμί σου καθώς νιώθεις σαν μικρές βελόνες οποιοδήποτε άγγιγμα στο κορμί. Ναι τα κατάφερες είσαι επίσημα άρρωστος!!!

Κάπως έτσι την πάτησα και εγώ πριν δύο εβδομάδες πήγα και στο γραφείο αλλά κάπου εκεί κατάλαβα ότι ο πυρετός δεν είναι ο καλύτερος σύμμαχος στο γραφείο. Επέστρεψα σπίτι και αποφάσισα ότι θα κοιμηθώ μέχρι να μου περάσει. Το αποτέλεσμα; Ο πυρετός να καίει, εγώ να κρυώνω και στο λαιμό να μη περνά ούτε το νερό αφού οι αμυγδαλές έχουν γίνει το μέγεθος μπάλας του πίνγκ πόνγκ. Δύο μέρες μετά πάω στο γιατρό καθώς λέω στον παθολόγο όσα είχα περάσει τις τελευταίες μέρες καταλήγει στο συμπέρασμα οτι αιτία του κακού είναι το αθώο κατά τα άλλα δοντάκι μου. Ναι κι όμως ο φρονημύτης μου είχε αποφασίσει να θυμώσει μαζί μου και προκάλεσε μία ωραιότατη λοίμωξη του αναπνευστικού. Μόλις τελειώσεις την αντιβίωση να χαιρετήσεις και το δόντι…..

Δύο εβδομάδες μετά και τρεις μέρες αφού έχω τελειώσει τη θεραπεία, δεν προλαβαίνω να πω ότι είμαι καλά, πάλι από την αρχή πρήξιμο, τρέμουλο, κούραση. Διάγνωση; Άμεση αφαίρεση δοντιού. Την Δευτέρα πρωί πρωί λοιπόν πήγα στον οδοντίατρο τρέμοντας (τον μισώ τον οδοντίατρο, όχι τον συγκεκριμένα αλλά αυτά που κάνουν, δηλ. όλους). Περίμενα στην καρέκλα, έπεσαν οι πρώτες ενέσεις, δεν έπιασαν, πέσανε οι επόμενες και μετά ξεκίνησε το μαρτύριο. Ότι εργαλείο είχε μέσα στο στόμα μου το έβαλε. Πίεζε από εδώ, ζόριζε από εκεί, ξανατράβαγε από την αρχή, τίποτα το άτιμο. Δεν ήθελε με τίποτα να βγει. Και ο ίδιος μου είπε τι πράγμα είναι αυτό 5 λεπτά 20 λεπτά το πολύ έχει βγει εσένα τίποτα.

Μιάμιση ώρα μετά και εγώ με δάκρυα να κυλούν στο μάγουλα επιτέλους βγήκε!! Δεν μπορούσε όμως να με αφήσει έτσι έμεινε και ένα μέρος μέσα. Όχι δεν γίνεται να τελειώσω μία και έξω, πρέπει να ταλαιπωρηθώ κι άλλο. Τώρα είμαι με πρησμένο μάγουλο, πονάω ενώ δεν μπορώ να φάω και τίποτα.

Τουλάχιστον η όλη ταλαιπωρία βοηθάει στη δίαιτα…………..

Υδράργυρος

Χθες το βράδυ έβγαλα το θερμόμετρο υδραργύρου για να δω αν έχω πυρετό. Αφού μετρήθηκα κάνω την κλασική κίνηση του καρπού για να ρίξω πάλι τον υδράργυρο και όπως κατευθύνεται προς τα κάτω το χέρι χτυπάει η άκρη του θερμόμετρου πάνω στο φερμουάρ του φούτερ που ήταν ακουμπισμένο πάνω στο πάπλωμα του κρεβατιού. Πραγματικά και στόχο αν είχα βάλει δεν θα είχα καταφέρει να το πετύχω. Το αποτέλεσμα ήταν να σπάσει το θερμόμετρο και να χυθεί ο υδράργυρος. Κοιτάω πάνω στο κρεβάτι και βλέπω μια μεγάλη ασημένια σταγόνα. Ξέρω ότι δεν πρέπει να τη πιάσω αλλά και τι θα τη κάνω; Παίρνω ένα χάρτινο κουτάκι και την κυλάω μέσα, παρατηρώ ότι το πάπλωμα είναι γεμάτο σταγονίδια. Τώρα;

Να μη τα πολυλογώ μάζεψα όσες σταγόνες μπορούσα τις συγκέντρωσα σε μία σκούλα και τις άφησα στη κουζίνα. Τώρα το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει κάτι να το κάνουμε. Έψαξα στο διαδίκτυο και δεν πρέπει να πεταχθεί ούτε στα σκουπίδια ούτε στην ανακύκλωση. Θέλει ειδική ανακύκλωση των τοξικών ουσιών. Στο εξωτερικό έχουν ειδικούς κάδους για τέτοια είδη σε φαρμακεία και νοσοκομεία. Εγώ εδώ τι θα το κάνω;

Θέλω να δώσω μερικές οδηγίες σε όποιον πάθει κάτι ανάλογο.

  • Δεν ακουμπάμε τον υδράργυρο με γυμνά χέρια
  • Δεν χρησιμοποιούμε ηλεκτρική σκούπα (ούτε συμβατική) να τον μαζέψουμε γιατί η αύξηση της θερμοκρασίας του θα τον διαλύσει και μέρος θα εξατμιστεί. Σε αέρια μορφή είναι πολύ πιο εύκολο σταγονίδια να εισέρθουν από τις κοιλότητες του ανθρώπινου σώματος (αυτιά, μύτη κτλ.).
  • Δεν τον πετάμε σε ανακύκλωση ή σκουπίδια

Περισσότερες οδηγίες θα βρείτε εδώ.

Θα δοκιμάσω κάποιο νοσοκομείο να το πετάξω αλλά κάτι μου λέει ότι θα με κοιτάξουν σαν εξωγήινη όταν τους το πω.